Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۷۱ - بیان آنک هرچه غفلت و غم و کاهلی و تاریکی‌ست همه از تن است کی ارضی است و سفلی
(d3-sh171, daftar 3, 17 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M3:3566
    غفلت از تن بود چون تن روح شد
    بیند او اسرار را بی هیچ بد

  M3:3567
    چون زمین برخاست از جو فلک
    نه شب و نه سایه باشد نه دلک

  M3:3568
    هر کجا سایه‌ست و شب یا سایگه
    از زمین باشد نه از افلاک و مه

  M3:3569
    دود پیوسته هم از هیزم بود
    نه ز آتش‌های مستنجم بود

  M3:3570
    وهم افتد در خطا و در غلط
    عقل باشد در اصابت‌ها فقط

  M3:3571
    هر گرانی و کسل خود از تن است
    جان ز خفت جمله در پریدن است

  M3:3572
    روی سرخ از غلبه خون‌ها بوَد
    روی زرد از جنبش صفرا بود

  M3:3573
    رو سپید از قوّت بلغم بود
    باشد از سودا که رو ادهَم بود

  M3:3574
    در حقیقت خالق آثار اوست
    لیک جز علت نبیند اهل پوست

  M3:3575
    مغز کو از پوست‌ها آواره نیست
    از طبیب و علت او را چاره نیست

  M3:3576
    چون دوم بار آدمی‌زاده بزاد
    پای خود بر فرق علت‌ها نهاد

  M3:3577
    علت اولی نباشد دین او
    علت جزوی ندارد کین او

  M3:3578
    می‌پرد چون آفتاب اندر افق
    با عروس صدق و صورت چون تتق

  M3:3579
    بلک بیرون از افق وز چرخ‌ها
    بی مکان باشد چو ارواح و نَهی

  M3:3580
    بل عقول ماست سایه‌های او
    می‌فتد چون سایه‌ها در پای او

  M3:3581
    مجتهد هر گه که باشد نص‌شناس
    اندر آن صورت نیندیشد قیاس

  M3:3582
    چون نیابد نص اندر صورتی
    از قیاس آنجا نماید عبرتی

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai