Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۷۰ - بقیهٔ قصهٔ آن زاهد کوهی کی نذر کرده بود کی میوهٔ کوهی از درخت باز نکنم و درخت نفشانم و کسی را نگویم صریح و کنایت کی بیفشان آن خورم کی باد افکنده باشد  از درخت
(d3-sh70, daftar 3, 16 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M3:1634
    اندر آن کُه بود اشجار و ثمار
    بس مُرودی کوهی آنجا بی‌شمار

  M3:1635
    گفت آن درویش یا رب با تو من
    عهد کردم زین نچینم در زمن

  M3:1636
    جز از آن میوه که باد انداختش
    من نچینم از درخت منتعش

  M3:1637
    مدتی بر نذر خود بودش وفا
    تا در آمد امتحانات قضا

  M3:1638
    زین سبب فرمود استثنا کنید
    گر خدا خواهد به پیمان بر زنید

  M3:1639
    هر زمان دل را دگر میلی دهم
    هرنفس بر دل دگر داغی نهم

  M3:1640
    کل اصباح لنا شان جدید
    کل شیء عن مرادی لا یحید

  M3:1641
    در حدیث آمد که دل همچون پریست
    در بیابانی اسیر صرصریست

  M3:1642
    باد پَر را هر طرف راند گزاف
    گه چپ و گه راست با صد اختلاف

  M3:1643
    در حدیث دیگر این دل دان چنان
    کآب جوشان ز آتش اندر قازغان

  M3:1644
    هر زمان دل را دگر رایی بود
    آن نه از وی لیک از جایی بود

  M3:1645
    پس چرا آمن شوی بر رای دل
    عهد بندی تا شوی آخر خجل

  M3:1646
    این هم از تاثیر حکمست و قدر
    چاه می‌بیینی و نتوانی حذر

  M3:1647
    نیست خود از مرغ پران این عجب
    که نبیند دام و افتد در عطب

  M3:1648
    این عجب که دام بیند هم وتد
    گر بخواهد ور نخواهد می‌فتد

  M3:1649
    چشم باز و گوش باز و دام پیش
    سوی دامی می‌پرد با پر خویش

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai