Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۱۰ - جواب دهری کی منکر الوهیت است و عالم را قدیم می‌گوید
(d4-sh110, daftar 4, 48 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:2829
    دی یکی می‌گفت عالم حادثست
    فانیست این چرخ و حقش وارثست

  M4:2830
    فلسفیی گفت چون دانی حدوث
    حادثی ابر چون داند غیوث

  M4:2831
    ذره‌ای خود نیستی از انقلاب
    تو چه می‌دانی حدوث آفتاب

  M4:2832
    کرمکی کاندر حدث باشد دفین
    کی بداند آخر و بدو زمین

  M4:2833
    این به تقلید از پدر بشنیده‌ای
    از حماقت اندرین پیچیده‌ای

  M4:2834
    چیست برهان بر حدوث این بگو
    ورنه خامش کن فزون گویی مجو

  M4:2835
    گفت دیدم اندرین بحث عمیق
    بحث می‌کردند روزی دو فریق

  M4:2836
    در جدال و در خصام و در ستوه
    گشت هنگامه بر آن دو کس گروه

  M4:2837
    من به سوی جمع هنگامه شدم
    اطلاع از حال ایشان بستدم

  M4:2838
    آن یکی می‌گفت گردون فانیست
    بی‌گمانی این بنا را بانیست

  M4:2839
    وان دگر گفت این قدیم و بی کیست
    نیستش بانی و یا بانی ویست

  M4:2840
    گفت منکر گشته‌ای خلاق را
    روز و شب آرنده و رزاق را

  M4:2841
    گفت بی برهان نخواهم من شنید
    آنچ گولی آن به تقلیدی گزید

  M4:2842
    هین بیاور حجت و برهان که من
    نشنوم بی حجت این را در زمن

  M4:2843
    گفت حجت در درون جانمست
    در درون جان نهان برهانمست

  M4:2844
    تو نمی‌بینی هلال از ضعف چشم
    من همی بینم مکن بر من تو خشم

  M4:2845
    گفت و گو بسیار گشت و خلق گیج
    در سر و پایان این چرخ پسیج

  M4:2846
    گفت یارا در درونم حجتیست
    بر حدوث آسمانم آیتیست

  M4:2847
    من یقین دارم نشانش آن بود
    مر یقین‌دان را که در آتش رود

  M4:2848
    در زبان می‌ناید آن حجت بدان
    هم‌چو حال سر عشق عاشقان

  M4:2849
    نیست پیدا سر گفت و گوی من
    جز که زردی و نزاری روی من

  M4:2850
    اشک و خون بر رخ روانه می‌دود
    حجت حسن و جمالش می‌شود

  M4:2851
    گفت من اینها ندانم حجتی
    که بود در پیش عامه آیتی

  M4:2852
    گفت چون قلبی و نقدی دم زنند
    که تو قلبی من نکویم ارجمند

  M4:2853
    هست آتش امتحان آخرین
    کاندر آتش در فتند این دو قرین

  M4:2854
    عام و خاص از حالشان عالم شوند
    از گمان و شک سوی ایقان روند

  M4:2855
    آب و آتش آمد ای جان امتحان
    نقد و قلبی را که آن باشد نهان

  M4:2856
    تا من و تو هر دو در آتش رویم
    حجت باقی حیرانان شویم

  M4:2857
    تا من و تو هر دو در بحر اوفتیم
    که من و تو این کره را آیتیم

  M4:2858
    هم‌چنان کردند و در آتش شدند
    هر دو خود را بر تف آتش زدند

  M4:2859
    از خدا گوینده مرد مدعی
    رست و سوزید اندر آتش آن دعی

  M4:2860
    از مؤذن بشنو این اعلام را
    کوری افزون‌روان خام را

  M4:2861
    که نسوزیدست این نام از اجل
    کش مسمی صدر بودست و اجل

  M4:2862
    صد هزاران زین رهان اندر قران
    بر دریده پرده‌های منکران

  M4:2863
    چون گرو بستند غالب شد صواب
    در دوام و معجزات و در جواب

  M4:2864
    فهم کردم کانک دم زد از سبق
    وز حدوث چرخ پیروزست و حق

  M4:2865
    حجت منکر هماره زردرو
    یک نشان بر صدق آن انکار کو

  M4:2866
    یک مناره در ثنای منکران
    کو درین عالم که تا باشد نشان

  M4:2867
    منبری کو که بر آنجا مخبری
    یاد آرد روزگار منکری

  M4:2868
    روی دینار و درم از نامشان
    تا قیامت می‌دهد زین حق نشان

  M4:2869
    سکهٔ شاهان همی گردد دگر
    سکهٔ احمد ببین تا مستقر

  M4:2870
    بر رخ نقره و یا روی زری
    وا نما بر سکه نام منکری

  M4:2871
    خود مگیر این معجز چون آفتاب
    صد زبان بین نام او ام‌الکتاب

  M4:2872
    زهره نی کس را که یک حرفی از آن
    یا بدزدد یا فزاید در بیان

  M4:2873
    یار غالب شو که تا غالب شوی
    یار مغلوبان مشو هین ای غوی

  M4:2874
    حجت منکر همین آمد که من
    غیر این ظاهر نمی‌بینم وطن

  M4:2875
    هیچ نندیشد که هر جا ظاهریست
    آن ز حکمتهای پنهان مخبریست

  M4:2876
    فایدهٔ هر ظاهری خود باطنیست
    هم‌چو نفع اندر دواها کامنست

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai