Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۲۳ - حکایت آن زاهد کی در سال قحط شاد و خندان بود با مفلسی و بسیاری عیان و خلق می‌مردند از گرسنگی گفتندش چه هنگام  شادیست کی هنگام صد تعزیت است گفت مرا باری نیست
(d4-sh123, daftar 4, 17 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:3238
    هم‌چنان کن زاهد اندر سال قحط
    بود او خندان و گریان جمله رهط

  M4:3239
    پس بگفتندش چه جای خنده است
    قحط بیخ مؤمنان بر کنده است

  M4:3240
    رحمت از ما چشم خود بر دوختست
    ز آفتاب تیز صحرا سوختست

  M4:3241
    کشت و باغ و رز سیه استاده است
    در زمین نم نیست نه بالا نه پست

  M4:3242
    خلق می‌میرند زین قحط و عذاب
    ده ده و صد صد چو ماهی دور از آب

  M4:3243
    بر مسلمانان نمی‌آری تو رحم
    مؤمنان خویشند و یک تن شحم و لحم

  M4:3244
    رنج یک جزوی ز تن رنج همه‌ست
    گر دم صلحست یا خود ملحمه‌ست

  M4:3245
    گفت در چشم شما قحطست این
    پیش چشمم چون بهشتست این زمین

  M4:3246
    من همی‌بینم بهر دشت و مکان
    خوشه‌ها انبه رسیده تا میان

  M4:3247
    خوشه‌ها در موج از باد صبا
    پر بیابان سبزتر از گندنا

  M4:3248
    ز آزمون من دست بر وی می‌زنم
    دست و چشم خویش را چون بر کنم

  M4:3249
    یار فرعون تنید ای قوم دون
    زان نماید مر شما را نیل خون

  M4:3250
    یار موسی خرد گردید زود
    تا نماند خون بینید آب رود

  M4:3251
    با پدر از تو جفایی می‌رود
    آن پدر در چشم تو سگ می‌شود

  M4:3252
    آن پدر سگ نیست تاثیر جفاست
    که چنان حرمت نظر را سگ نماست

  M4:3253
    گرگ می‌دیدند یوسف را به چشم
    چونک اخوان را حسودی بود و خشم

  M4:3254
    با پدر چون صلح کردی خشم رفت
    آن سگی شد گشت بابا یار تفت

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai