Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۶ - قصهٔ مسجد اقصی و خروب و عزم کردن داود علیه‌السلام پیش از سلیمان علیه‌السلام بر بنای آن مسجد
(d4-sh16, daftar 4, 18 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:386
    چون درآمد عزم داودی به تنگ
    که بسازد مسجد اقصی به سنگ

  M4:387
    وحی کردش حق که ترک این بخوان
    که ز دستت برنیاید این مکان

  M4:388
    نیست در تقدیر ما آنک تو این
    مسجد اقصی بر آری ای گزین

  M4:389
    گفت جرمم چیست ای دانای راز
    که مرا گویی که مسجد را مساز

  M4:390
    گفت بی‌جرمی تو خونها کرده‌ای
    خون مظلومان بگردن برده‌ای

  M4:391
    که ز آواز تو خلقی بی‌شمار
    جان بدادند و شدند آن را شکار

  M4:392
    خون بسی رفتست بر آواز تو
    بر صدای خوب جان‌پرداز تو

  M4:393
    گفت مغلوب تو بودم مست تو
    دست من بر بسته بود از دست تو

  M4:394
    نه که هر مغلوب شه مرحوم بود
    نه که المغلوب کالمعدوم بود

  M4:395
    گفت این مغلوب معدومیست کو
    جز به نسبت نیست معدوم ایقنوا

  M4:396
    این چنین معدوم کو از خویش رفت
    بهترین هستها افتاد و زفت

  M4:397
    او به نسبت با صفات حق فناست
    در حقیقت در فنا او را بقاست

  M4:398
    جملهٔ ارواح در تدبیر اوست
    جملهٔ اشباح هم در تیر اوست

  M4:399
    آنک او مغلوب اندر لطف ماست
    نیست مضطر بلک مختار ولاست

  M4:400
    منتهای اختیار آنست خود
    که اختیارش گردد اینجا مفتقد

  M4:401
    اختیاری را نبودی چاشنی
    گر نگشتی آخر او محو از منی

  M4:402
    در جهان گر لقمه و گر شربتست
    لذت او فرع محو لذتست

  M4:403
    گرچه از لذات بی‌تاثیر شد
    لذتی بود او و لذت‌گیر شد

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai