Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۹ - قصهٔ آغاز خلافت عثمان رضی الله  عنه و خطبهٔ وی در بیان آنک ناصح  فعال به فعل به از ناصح قوال به قول
(d4-sh19, daftar 4, 34 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:485
    قصهٔ عثمان که بر منبر برفت
    چون خلافت یافت بشتابید تفت

  M4:486
    منبر مهتر که سه‌پایه بدست
    رفت بوبکر و دوم پایه نشست

  M4:487
    بر سوم پایه عمر در دور خویش
    از برای حرمت اسلام و کیش

  M4:488
    دور عثمان آمد او بالای تخت
    بر شد و بنشست آن محمودبخت

  M4:489
    پس سؤالش کرد شخصی بوالفضول
    که آن دو ننشستند بر جای رسول

  M4:490
    پس تو چون جستی ازیشان برتری
    چون برتبت تو ازیشان کمتری

  M4:491
    گفت اگر پایهٔ سوم را بسپرم
    وهم آید که مثال عمرم

  M4:492
    بر دوم پایه شوم من جای‌جو
    گویی بوبکرست و این هم مثل او

  M4:493
    هست این بالا مقام مصطفی
    وهم مثلی نیست با آن شه مرا

  M4:494
    بعد از آن بر جای خطبه آن ودود
    تا به قرب عصر لب‌خاموش بود

  M4:495
    زهره نه کس را که گوید هین بخوان
    یا برون آید ز مسجد آن زمان

  M4:496
    هیبتی بنشسته بد بر خاص و عام
    پر شده نور خدا آن صحن و بام

  M4:497
    هر که بینا ناظر نورش بدی
    کور زان خورشید هم گرم آمدی

  M4:498
    پس ز گرمی فهم کردی چشم کور
    که بر آمد آفتابی بی‌فتور

  M4:499
    لیک این گرمی گشاید دیده را
    تا ببیند عین هر بشنیده را

  M4:500
    گرمیش را ضجرتی و حالتی
    زان تبش دل را گشادی فسحتی

  M4:501
    کور چون شد گرم از نور قدم
    از فرح گوید که من بینا شدم

  M4:502
    سخت خوش مستی ولی ای بوالحسن
    پاره‌ای راهست تا بینا شدن

  M4:503
    این نصیب کور باشد ز آفتاب
    صد چنین والله اعلم بالصواب

  M4:504
    وآنک او آن نور را بینا بود
    شرح او کی کار بوسینا بود

  M4:505
    ور شود صد تو که باشد این زبان
    که بجنباند به کف پردهٔ عیان

  M4:506
    وای بر وی گر بساید پرده را
    تیغ اللهی کند دستش جدا

  M4:507
    دست چه بود خود سرش را بر کند
    آن سری کز جهل سرها می‌کند

  M4:508
    این به تقدیر سخن گفتم ترا
    ورنه خود دستش کجا و آن کجا

  M4:509
    خاله را خایه بدی خالو شدی
    این به تقدیر آمدست ار او بدی

  M4:510
    از زبان تا چشم کو پاک از شک ست
    صد هزاران ساله گویم اندکست

  M4:511
    هین مشو نومید نور از آسمان
    حق چو خواهد می‌رسد در یک زمان

  M4:512
    صد اثر در کانها از اختران
    می‌رساند قدرتش در هر زمان

  M4:513
    اختر گردون ظلم را ناسخست
    اختر حق در صفاتش راسخست

  M4:514
    چرخ پانصد ساله راه ای مستعین
    در اثر نزدیک آمد با زمین

  M4:515
    سه هزاران سال و پانصد تا زحل
    دم بدم خاصیتش آرد عمل

  M4:516
    در همش آرد چو سایه در ایاب
    طول سایه چیست پیش آفتاب

  M4:517
    وز نفوس پاک اختروش مدد
    سوی اخترهای گردون می‌رسد

  M4:518
    ظاهر آن اختران قوام ما
    باطن ما گشته قوام سما

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai