Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۳۱ - حکایت آن مرد تشنه کی از سر جوز بن جوز می‌ریخت در جوی آب کی در گو بود و به آب نمی‌رسید تا به افتادن جوز بانگ آب# بشنود و او را چو سماع خوش بانگ آب اندر طرب می‌آورد
(d4-sh31, daftar 4, 36 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:743
    در نغولی بود آب آن تشنه راند
    بر درخت جوز جوزی می‌فشاند

  M4:744
    می‌فتاد از جوزبن جوز اندر آب
    بانگ می‌آمد همی دید او حباب

  M4:745
    عاقلی گفتش که بگذار ای فتی
    جوزها خود تشنگی آرد ترا

  M4:746
    بیشتر در آب می‌افتد ثمر
    آب در پستیست از تو دور در

  M4:747
    تا تو از بالا فرو آیی به زور
    آب جویش برده باشد تا به دور

  M4:748
    گفت قصدم زین فشاندن جوز نیست
    تیزتر بنگر برین ظاهر مه‌ایست

  M4:749
    قصد من آنست که آید بانگ آب
    هم ببینم بر سر آب این حباب

  M4:750
    تشنه را خود شغل چه بود در جهان
    گرد پای حوض گشتن جاودان

  M4:751
    گرد جو و گرد آب و بانگ آب
    هم‌چو حاجی طایف کعبهٔ صواب

  M4:752
    هم‌چنان مقصود من زین مثنوی
    ای ضیاء الحق حسام‌الدین توی

  M4:753
    مثنوی اندر فروع و در اصول
    جمله آن تست کردستی قبول

  M4:754
    در قبول آرند شاهان نیک و بد
    چون قبول آرند نبود بیش رد

  M4:755
    چون نهالی کاشتی آبش بده
    چون گشادش داده‌ای بگشا گره

  M4:756
    قصدم از الفاظ او راز توست
    قصدم از انشایش آواز توست

  M4:757
    پیش من آوازت آواز خداست
    عاشق از معشوق حاشا که جداست

  M4:758
    اتصالی بی‌تکیف بی‌قیاس
    هست رب‌الناس را با جان ناس

  M4:759
    لیک گفتم ناس من نسناس نی
    ناس غیر جان جان‌اشناس نی

  M4:760
    ناس مردم باشد و کو مردمی
    تو سر مردم ندیدستی دمی

  M4:761
    ما رمیت اذ رمیت خوانده‌ای
    لیک جسمی در تجزی مانده‌ای

  M4:762
    ملک جسمت را چو بلقیس ای غبی
    ترک کن بهر سلیمان نبی

  M4:763
    می‌کنم لا حول نه از گفت خویش
    بلک از وسواس آن اندیشه کیش

  M4:764
    کو خیالی می‌کند در گفت من
    در دل از وسواس و انکارات ظن

  M4:765
    می‌کنم لا حول یعنی چاره نیست
    چون ترا در دل بضدم گفتنیست

  M4:766
    چونک گفت من گرفتت در گلو
    من خمش کردم تو آن خود بگو

  M4:767
    آن یکی نایی خوش نی می‌زدست
    ناگهان از مقعدش بادی بجست

  M4:768
    نای را بر کون نهاد او که ز من
    گر تو بهتر می‌زنی بستان بزن

  M4:769
    ای مسلمان خود ادب اندر طلب
    نیست الا حمل از هر بی‌ادب

  M4:770
    هر که را بینی شکایت می‌کند
    که فلان کس راست طبع و خوی بد

  M4:771
    این شکایت‌گر بدان که بدخو است
    که مر آن بدخوی را او بدگو است

  M4:772
    زانک خوش‌خو آن بود کو در خمول
    باشد از بدخو و بدطبعان حمول

  M4:773
    لیک در شیخ آن گله ز آمر خداست
    نه پی خشم و ممارات و هواست

  M4:774
    آن شکایت نیست هست اصلاح جان
    چون شکایت کردن پیغامبران

  M4:775
    ناحمولی انبیا از امر دان
    ورنه حمالست بد را حلمشان

  M4:776
    طبع را کشتند در حمل بدی
    ناحمولی گر بود هست ایزدی

  M4:777
    ای سلیمان در میان زاغ و باز
    حلم حق شو با همه مرغان بساز

  M4:778
    ای دو صد بلقیس حلمت را زبون
    که اهد قومی انهم لا یعلمون

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai