Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۶۴ - زجر مدعی از دعوی و امر کردن او را به متابعت
(d4-sh64, daftar 4, 22 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:1692
    بو مسیلم گفت خود من احمدم
    دین احمد را به فن برهم زدم

  M4:1693
    بو مسیلم را بگو کم کن بطر
    غرهٔ اول مشو آخر نگر

  M4:1694
    این قلاوزی مکن از حرص جمع
    پس‌روی کن تا رود در پیش شمع

  M4:1695
    شمع مقصد را نماید هم‌چو ماه
    کین طرف دانه‌ست یا خود دامگاه

  M4:1696
    گر بخواهی ور نخواهی با چراغ
    دیده گردد نقش باز و نقش زاغ

  M4:1697
    ورنه این زاغان دغل افروختند
    بانگ بازان سپید آموختند

  M4:1698
    بانگ هدهد گر بیاموزد فتی
    راز هدهد کو و پیغام سبا

  M4:1699
    بانگ بر رسته ز بر بسته بدان
    تاج شاهان را ز تاج هدهدان

  M4:1700
    حرف درویشان و نکتهٔ عارفان
    بسته‌اند این بی‌حیایان بر زبان

  M4:1701
    هر هلاک امت پیشین که بود
    زانک چندل را گمان بردند عود

  M4:1702
    بودشان تمییز کان مظهر کند
    لیک حرص و آز کور و کر کند

  M4:1703
    کوری کوران ز رحمت دور نیست
    کوری حرص است که آن معذور نیست

  M4:1704
    چارمیخ شه ز رحمت دور نی
    چار میخ حاسدی مغفور نی

  M4:1705
    ماهیا آخر نگر بنگر بشست
    بدگلویی چشم آخربینت ببَست

  M4:1706
    با دو دیده اول و آخر ببین
    هین مباش اعور چو ابلیس لعین

  M4:1707
    اعور آن باشد که حالی دید و بس
    چون بهایم بی‌خبر از بازپس

  M4:1708
    چون دو چشم گاو در جرم تلف
    هم‌چو یک چشمست کش نبود شرف

  M4:1709
    نصف قیمت ارزد آن دو چشم او
    که دو چشمش راست مسند چشم تو

  M4:1710
    ور کنی یک چشم آدم‌زاده‌ای
    نصف قیمت لایقست از جاده‌ای

  M4:1711
    زانک چشم آدمی تنها به خود
    بی دو چشم یار کاری می‌کند

  M4:1712
    چشم خر چون اولش بی آخرست
    گر دو چشمش هست حکمش اعورست

  M4:1713
    این سخن پایان ندارد وان خفیف
    می‌نویسد رقعه در طمع رغیف

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai