Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۱۳ - حکایت شیخ محمد سررزی غزنوی قدس الله سره
(d5-sh113, daftar 5, 19 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:2664
    زاهدی در غزنی از دانش مزی
    بد محمد نام و کنیت سررزی

  M5:2665
    بود افطارش سر رز هر شبی
    هفت سال او دایم اندر مطلبی

  M5:2666
    بس عجایب دید از شاه وجود
    لیک مقصودش جمال شاه بود

  M5:2667
    بر سر که رفت آن از خویش سیر
    گفت بنما یا فتادم من به زیر

  M5:2668
    گفت نامد مهلت آن مکرمت
    ور فرو افتی نمیری نکشمت

  M5:2669
    او فرو افکند خود را از وداد
    در میان عمق آبی اوفتاد

  M5:2670
    چون نمرد از نکس آن جان‌سیر مرد
    از فراق مرگ بر خود نوحه کرد

  M5:2671
    کین حیات او را چو مرگی می‌نمود
    کار پیشش بازگونه گشته بود

  M5:2672
    موت را از غیب می‌کرد او کدی
    ان فی موتی حیاتی می‌زدی

  M5:2673
    موت را چون زندگی قابل شده
    با هلاک جان خود یک دل شده

  M5:2674
    سیف و خنجر چون علی ریحان او
    نرگس و نسرین عدوی جان او

  M5:2675
    بانگ آمد رو ز صحرا سوی شهر
    بانگ طرفه از ورای سر و جهر

  M5:2676
    گفت ای دانای رازم مو به مو
    چه کنم در شهر از خدمت بگو

  M5:2677
    گفت خدمت آنک بهر ذل نفس
    خویش را سازی تو چون عباس دبس

  M5:2678
    مدتی از اغنیا زر می‌ستان
    پس به درویشان مسکین می‌رسان

  M5:2679
    خدمتت اینست تا یک چند گاه
    گفت سمعا طاعة ای جان‌پناه

  M5:2680
    بس سؤال و بس جواب و ماجرا
    بد میان زاهد و رب الوری

  M5:2681
    که زمین و آسمان پر نور شد
    در مقالات آن همه مذکور شد

  M5:2682
    لیک کوته کردم آن گفتار را
    تا ننوشد هر خسی اسرار را

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai