Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۱۶ - رفتن این شیخ در خانهٔ امیری بهر کدیه روزی چهار بار به زنبیل به اشارت غیب و عتاب کردن امیر او را بدان وقاحت و عذر  گفتن او امیر را
(d5-sh116, daftar 5, 23 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:2746
    شیخ روزی چار کرت چون فقیر
    بهر کدیه رفت در قصر امیر

  M5:2747
    در کفش زنبیل و شی لله زنان
    خالق جان می‌بجوید تای نان

  M5:2748
    نعلهای بازگونه‌ست ای پسر
    عقل کلی را کند هم خیره‌سر

  M5:2749
    چون امیرش دید گفتش ای وقیح
    گویمت چیزی منه نامم شحیح

  M5:2750
    این چه سغری و چه رویست و چه کار
    که به روزی اندر آیی چار بار

  M5:2751
    کیست اینجا شیخ اندر بند تو
    من ندیدم نر گدا مانند تو

  M5:2752
    حرمت و آب گدایان برده‌ای
    این چه عباسی زشت آورده‌ای

  M5:2753
    غاشیه بر دوش تو عباس دبس
    هیچ ملحد را مباد این نفس نحس

  M5:2754
    گفت امیرا بنده فرمانم خموش
    ز آتشم آگه نه‌ای چندین مجوش

  M5:2755
    بهر نان در خویش حرصی دیدمی
    اشکم نان‌خواه را بدریدمی

  M5:2756
    هفت سال از سوز عشق جسم‌پز
    در بیابان خورده‌ام من برگ رز

  M5:2757
    تا ز برگ خشک و تازه خوردنم
    سبز گشته بود این رنگ تنم

  M5:2758
    تا تو باشی در حجاب بوالبشر
    سرسری در عاشقان کمتر نگر

  M5:2759
    زیرکان که مویها بشکافتند
    علم هیات را به جان دریافتند

  M5:2760
    علم نارنجات و سحر و فلسفه
    گرچه نشناسند حق المعرفه

  M5:2761
    لیک کوشیدند تا امکان خود
    بر گذشتند از همه اقران خود

  M5:2762
    عشق غیرت کرد و زیشان در کشید
    شد چنین خورشید زیشان ناپدید

  M5:2763
    نور چشمی کو به روز استاره دید
    آفتابی چون ازو رو در کشید

  M5:2764
    زین گذر کن پند من بپذیر هین
    عاشقان را تو به چشم عشق بین

  M5:2765
    وقت نازک باشد و جان در رصد
    با تو نتوان گفت آن دم عذر خود

  M5:2766
    فهم کن موقوف آن گفتن مباش
    سینه‌های عاشقان را کم خراش

  M5:2767
    نه گمانی برده‌ای تو زین نشاط
    حزم را مگذار می‌کن احتیاط

  M5:2768
    واجبست و جایزست و مستحیل
    این وسط را گیر در حزم ای دخیل

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai