Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۱۹ - دانستن شیخ ضمیر سایل را بی گفتن و دانستن قدر وام وام‌داران  بی گفتن کی نشان آن باشد کی اخرج به صفاتی الی خلقی
(d5-sh119, daftar 5, 13 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:2794
    حاجت خود گر نگفتی آن فقیر
    او بدادی و بدانستی ضمیر

  M5:2795
    آنچ در دل داشتی آن پشت‌خم
    قدر آن دادی بدو نه بیش و کم

  M5:2796
    پس بگفتندی چه دانستی که او
    این قدر اندیشه دارد ای عمو

  M5:2797
    او بگفتی خانهٔ دل خلوتست
    خالی از کدیه مثال جنتست

  M5:2798
    اندرو جز عشق یزدان کار نیست
    جز خیال وصل او دیار نیست

  M5:2799
    خانه را من روفتم از نیک و بد
    خانه‌ام پرّست از عشق احد

  M5:2800
    هرچه بینم اندرو غیر خدا
    آن من نبود بود عکس گدا

  M5:2801
    گر در آبی نخل یا عرجون نمود
    جز ز عکس نخلهٔ بیرون نبود

  M5:2802
    در تگ آب ار ببینی صورتی
    عکس بیرون باشد آن نقش ای فتی

  M5:2803
    لیک تا آب از قذی خالی شدن
    تنقیه شرطست در جوی بدن

  M5:2804
    تا نماند تیرگی و خس درو
    تا امین گردد نماید عکس رو

  M5:2805
    جز گلابه در تنت کو ای مقل
    آب صافی کن ز گل ای خصم دل

  M5:2806
    تو بر آنی هر دمی کز خواب و خور
    خاک ریزی اندرین جو بیشتر

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai