Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۲۶ - صید کردن شیر آن خر را و تشنه  شدن شیر از کوشش، رفت به چشمه تا آب خورد تا باز آمدنِ شیر جگربند و دل و گرده را روباه خورده بود کی لطیفترست، شیر طلب کرد دل و جگر نیافت از روبه پرسید کی کو دل و جگر؟ روبه گفت اگر او  را دل و جگر بودی آنچنان  سیاستی دیده بود آن روز و به هزار حیله جان برده؛ کی برِ تو باز آمدی؟ لوکنا نسمع او نعقل ماکنا فی اصحاب السعیر
(d5-sh126, daftar 5, 17 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:2865
    برد خر را روبهک تا پیش شیر
    پاره‌پاره کردش آن شیر دلیر

  M5:2866
    تشنه شد از کوشش آن سلطان دد
    رفت سوی چشمه تا آبی خورد

  M5:2867
    روبهک خورد آن جگربند و دلش
    آن زمان چون فرصتی شد حاصلش

  M5:2868
    شیر چون وا گشت از چشمه به خوَر
    جُست در خر دل نه دل بُد نه جگر

  M5:2869
    گفت روبه را جگر کو دل چه شد
    که نباشد جانور را زین دو بُد

  M5:2870
    گفت گر بودی ورا دل یا جگر
    کی بدینجا آمدی بار دگر

  M5:2871
    آن قیامت دیده بود و رستخیز
    وآن ز کوه افتادن و هول و گریز

  M5:2872
    گر جگر بودی ورا یا دل بدی
    بار دیگر کی برِ تو آمدی؟

  M5:2873
    چون نباشد نور دل دل نیست آن
    چون نباشد روح جز گِل نیست آن

  M5:2874
    آن زجاجی کاو ندارد نور جان
    بول و قاروره‌ست قندیلش مخوان

  M5:2875
    نور مصباحست دادِ ذوالجلال
    صنعت خلقست آن شیشه و سفال

  M5:2876
    لاجرم در ظرف باشد اعتداد
    در لهبها نبود الا اتحاد

  M5:2877
    نور شش قندیل چون آمیختند
    نیست اندر نورشان اعداد و چند

  M5:2878
    آن جهود از ظرفها مشرک شده‌ست
    نور دید آن مؤمن و مُدرِک شده‌ست

  M5:2879
    چون نظر بر ظرف افتد روح را
    پس دو بیند شیث را و نوح را

  M5:2880
    جو که آبش هست جو خود آن بود
    آدمی آنست کاو را جان بوَد

  M5:2881
    این نه مردانند اینها صورتند
    مردهٔ نانند و کشتهٔ شهوتند

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai