Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۶۹ - خنده گرفتن آن کنیزک را از ضعف شهوت خلیفه و قوت شهوت آن امیر و فهم کردن خلیفه از خندهٔ کنیزک
(d5-sh169, daftar 5, 18 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:3941
    زن بدید آن سستی او از شگفت
    آمد اندر قهقهه خنده‌ش گرفت

  M5:3942
    یادش آمد مردی آن پهلوان
    که بکشت او شیر و اندامش چنان

  M5:3943
    غالب آمد خندهٔ زن شد دراز
    جهد می‌کرد و نمی‌شد لب فراز

  M5:3944
    سخت می‌خندید هم‌چون بنگیان
    غالب آمد خنده بر سود و زیان

  M5:3945
    هرچه اندیشید خنده می‌فزود
    هم‌چو بند سیل ناگاهان گشود

  M5:3946
    گریه و خنده غم و شادی دل
    هر یکی را معدنی دان مستقل

  M5:3947
    هر یکی را مخزنی مفتاح آن
    ای برادر در کف فتاح دان

  M5:3948
    هیچ ساکن می‌نشد آن خنده زو
    پس خلیفه طیره گشت و تندخو

  M5:3949
    زود شمشیر از غلافش بر کشید
    گفت سر خنده واگو ای پلید

  M5:3950
    در دلم زین خنده ظنی اوفتاد
    راستی گو عشوه نتوانیم داد

  M5:3951
    ور خلاف راستی بفریبیم
    یا بهانهٔ چرب آری تو به دم

  M5:3952
    من بدانم در دل من روشنیست
    بایدت گفتن هر آنچ گفتنیست

  M5:3953
    در دل شاهان تو ماهی دان سطبر
    گرچه گه گه شد ز غفلت زیر ابر

  M5:3954
    یک چراغی هست در دل وقت گشت
    وقت خشم و حرص آید زیر طشت

  M5:3955
    آن فراست این زمان یار منست
    گر نگویی آنچ حق گفتنست

  M5:3956
    من بدین شمشیر برم گردنت
    سود نبود خود بهانه کردنت

  M5:3957
    ور بگویی راست آزادت کنم
    حق یزدان نشکنم شادت کنم

  M5:3958
    هفت مصحف آن زمان برهم نهاد
    خورد سوگند و چنین تقریر داد

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai