Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۷۰ - جواب آمدن کی آنک نظر او بر اسباب و مرض و زخم تیغ نیاید بر کار تو عزرائیل هم نیاید کی تو هم سببی اگر چه مخفی‌تری از آن سببها و بود کی بر آن رنجور مخفی نباشد کی و هو اقرب الیه منکم و لکن لا تبصرون
(d5-sh70, daftar 5, 33 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:1709
    گفت یزدان آنک باشد اصل دان
    پس ترا کی بیند او اندر میان

  M5:1710
    گرچه خویش از عامه پنهان کرده‌ای
    پیش روشن‌دیدگان هم پرده‌ای

  M5:1711
    وانک ایشان را شکر باشد اجل
    چون نظرشان مست باشد در دول

  M5:1712
    تلخ نبود پیش ایشان مرگ تن
    چون روند از چاه و زندان در چمن

  M5:1713
    وا رهیدند از جهان پیچ‌پیچ
    کس نگرید بر فوات هیچ هیچ

  M5:1714
    برج زندان را شکست ار کانی‌ای
    هیچ ازو رنجد دل زندانی‌ای؟

  M5:1715
    کای دریغ این سنگ مرمر را شکست
    تا روان و جان ما از حبس رست

  M5:1716
    آن رخام خوب و آن سنگ شریف
    برج زندان را بهی بود و الیف

  M5:1717
    چون شکستش تا که زندانی برست
    دست او در جرم این باید شکست

  M5:1718
    هیچ زندانی نگوید این فشار
    جز کسی کز حبس آرَندَش به دار

  M5:1719
    تلخ کی باشد کسی را کش بَرَند
    از میان زهر ماران سوی قند

  M5:1720
    جان مجرد گشته از غوغای تن
    می‌پرد با پر دل بی‌پای تن

  M5:1721
    هم‌چو زندانیِ چَه که اندر شبان
    خسپد و بیند به خوابْ او گلسِتان

  M5:1722
    گوید ای یزدان مرا در تن مبر
    تا درین گلشن کنم من کرّ و فر

  M5:1723
    گویدش یزدان دعا شد مستجاب
    وا مرو؛ واللهُ اعلم بالصواب

  M5:1724
    این چنین خوابی ببین چون خوش بود
    مرگ نادیده به جنت در رود

  M5:1725
    هیچ او حسرت خورد بر انتباه
    بر تن با سلسله در قعر چاه

  M5:1726
    مؤمنی آخر در آ در صف رزم
    که تو را بر آسمان بودست بزم

  M5:1727
    بر امید راه بالا کن قیام
    هم‌چو شمعی پیش محراب ای غلام

  M5:1728
    اشک می‌بار و همی‌سوز از طلب
    هم‌چو شمعِ سربریده جمله شب

  M5:1729
    لب فرو بند از طعام و از شراب
    سوی خوان آسمانی کن شتاب

  M5:1730
    دم به دم بر آسمان می‌دار امید
    در هوای آسمان رقصان چو بید

  M5:1731
    دم به دم از آسمان می‌آیدت
    آب و آتش رزق می‌افزایدت

  M5:1732
    گر تو را آنجا بَرد نبود عجب
    منگر اندر عجز و بنگر در طلب

  M5:1733
    کین طلب در تو گروگان خداست
    زانک هر طالب به مطلوبی سزاست

  M5:1734
    جهد کن تا این طلب افزون شود
    تا دلت زین چاه تن بیرون شود

  M5:1735
    خلق گوید مرد مسکین آن فلان
    تو بگویی زنده‌ام ای غافلان

  M5:1736
    گر تن من هم‌چو تن‌ها خفته است
    هشت جنت در دلم بشکفته است

  M5:1737
    جان چو خفته در گل و نسرین بود
    چه غمست ار تن در آن سرگین بود

  M5:1738
    جان خفته چه خبر دارد ز تن
    کو به گلشن خفت یا در گولخن

  M5:1739
    می‌زند جان در جهان آبگون
    نعرهٔ یا لیت قومی یعلمون

  M5:1740
    گر نخواهد زیست جان بی این بدن
    پس فلک ایوان کی خواهد بدن

  M5:1741
    گر نخواهد بی‌بدن جان تو زیست
    فی السماءِ رزقُکم روزیِ کیست

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai