Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۹۱ - یافته شدن گوهر و حلالی خواستن حاجبکان و کنیزکانِ شاه‌زاده از نصوح
(d5-sh91, daftar 5, 30 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:2285
    بعد از آن خوفی هلاک جان بده
    مژده‌ها آمد که اینک گم شده

  M5:2286
    بانگ آمد ناگهان که رفت بیم
    یافت شد گم‌گشته آن دُر یتیم

  M5:2287
    یافت شد واندر فرح در بافتیم
    مژدگانی ده که گوهر یافتیم

  M5:2288
    از غریو و نعره و دستک زدن
    پر شده حمام «قد زال الحزن»

  M5:2289
    آن نصوح رفته باز آمد به خویش
    دید چشمش تابشِ صد روز بیش

  M5:2290
    می حلالی خواست از وی هر کسی
    بوسه می‌دادند بر دستش بسی

  M5:2291
    بد گمان بردیم و کن ما را حلال
    گوشت تو خوردیم اندر قیل و قال

  M5:2292
    زانک ظن جمله بر وی بیش بود
    زانک در قربت ز جمله پیش بود

  M5:2293
    خاص دلاکش بد و محرم نصوح
    بلک هم‌چون دو تنی یک گشته روح

  M5:2294
    گوهر ار برده‌ست او برده‌ست و بس
    زو ملازم‌تر به خاتون نیست کس

  M5:2295
    اول او را خواست جستن در نبرد
    بهر حرمت داشتش تاخیر کرد

  M5:2296
    تا بود کان را بیندازد به جا
    اندرین مهلت رهاند خویش را

  M5:2297
    این حلالی‌ها ازو می‌خواستند
    وز برای عذر برمی‌خاستند

  M5:2298
    گفت بُد فضل خدای دادگر
    ورنه زآنچم گفته‌شد هستم بتر

  M5:2299
    چه حلالی خواست می‌باید ز من؟
    که منم مجرم‌ترِ اهلِ زمن

  M5:2300
    آنچ گفتندم ز بد از صد یکیست
    بر من این کشفست ار کس را شکیست

  M5:2301
    کس چه می‌داند ز من جز اندکی؟
    از هزاران جرم و بد فعلم یکی

  M5:2302
    من همی‌دانم و آن ستار من
    جرمها و زشتیِ کردار من

  M5:2303
    اول ابلیسی مرا استاد بود
    بعد از آن ابلیس پیشم باد بود

  M5:2304
    حق بدید آن جمله را نادیده کرد
    تا نگردم در فضیحت روی‌زرد

  M5:2305
    باز رحمت پوستین دوزیم کرد
    توبهٔ شیرین چو جان روزیم کرد

  M5:2306
    هرچه کردم جمله ناکرده گرفت
    طاعت ناکرده آورده گرفت

  M5:2307
    هم‌چو سرو و سوسنم آزاد کرد
    هم‌چو بخت و دولتم دلشاد کرد

  M5:2308
    نام من در نامهٔ پاکان نوشت
    دوزخی بودم ببخشیدم بهشت

  M5:2309
    آه کردم چون رسن شد آه من
    گشت آویزان رسن در چاه من

  M5:2310
    آن رسن بگرفتم و بیرون شدم
    شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

  M5:2311
    در بن چاهی همی‌بودم زبون
    در همه عالم نمی‌گنجم کنون

  M5:2312
    آفرین‌ها بر تو بادا ای خدا
    ناگهان کردی مرا از غم جدا

  M5:2313
    گر سر هر موی من یابد زبان
    شکرهای تو نیاید در بیان

  M5:2314
    می‌زنم نعره درین روضه و عیون
    خلق را «یا لیت قومی یعلمون»

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai