Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۹۳ - حکایت در بیان آنک کسی توبه کند و پشیمان شود و باز آن پشیمانیها را فراموش کند و آزموده را باز آزماید در خسارت ابد افتد چون توبهٔ او را ثباتی و قوتی و حلاوتی و قبولی مدد نرسد چون درخت بی‌بیخ هر روز زردتر و خشک‌تر نعوذ بالله
(d5-sh93, daftar 5, 13 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:2324
    گازری بود و مر او را یک خری
    پشت ریش اشکم تهی و لاغری

  M5:2325
    در میان سنگلاخ بی‌گیاه
    روز تا شب بی‌نوا و بی‌پناه

  M5:2326
    بهر خوردن جز که آب آنجا نبود
    روز و شب بد خر در آن کور و کبود

  M5:2327
    آن حوالی نیستان و بیشه بود
    شیر بود آنجا که صیدش پیشه بود

  M5:2328
    شیر را با پیل نر جنگ اوفتاد
    خسته شد آن شیر و ماند از اصطیاد

  M5:2329
    مدتی وا ماند زان ضعف از شکار
    بی‌نوا ماندند دد از چاشت‌خوار

  M5:2330
    زانک باقی‌خوار شیر ایشان بدند
    شیر چون رنجور شد تنگ آمدند

  M5:2331
    شیر یک روباه را فرمود رو
    مر خری را بهر من صیاد شو

  M5:2332
    گر خری یابی به گرد مرغزار
    رو فسونش خوان فریبانش بیار

  M5:2333
    چون بیابم قوتی از گوشت خر
    پس بگیرم بعد از آن صیدی دگر

  M5:2334
    اندکی من می‌خورم باقی شما
    من سبب باشم شما را در نوا

  M5:2335
    یا خری یا گاو بهر من بجوی
    زان فسونهایی که می‌دانی بگوی

  M5:2336
    از فسون و از سخنهای خوشش
    از سرش بیرون کن و اینجا کشش

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai