Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۰ - وا نمودن پادشاه به امرا و متعصبان در راه ایاز سبب فضیلت و مرتبت و قربت و جامگی او بریشان بر وجهی کی ایشان را حجت و اعتراض نماند
(d6-sh10, daftar 6, 16 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M6:385
    چون امیران از حسد جوشان شدند
    عاقبت بر شاه خود طعنه زدند

  M6:386
    کین ایاز تو ندارد سی خرد
    جامگی سی امیر او چون خورد

  M6:387
    شاه بیرون رفت با آن سی امیر
    سوی صحرا و کهستان صیدگیر

  M6:388
    کاروانی دید از دور آن ملک
    گفت امیری را برو ای مؤتفک

  M6:389
    رو بپرس آن کاروان را بر رصد
    کز کدامین شهر اندر می‌رسد

  M6:390
    رفت و پرسید و بیامد که ز ری
    گفت عزمش تا کجا درماند وی

  M6:391
    دیگری را گفت رو ای بوالعلا
    باز پرس از کاروان که تا کجا

  M6:392
    رفت و آمد گفت تا سوی یمن
    گفت رختش چیست هان ای موتمن

  M6:393
    ماند حیران گفت با میری دگر
    که برو وا پرس رخت آن نفر

  M6:394
    باز آمد گفت از هر جنس هست
    اغلب آن کاسه‌های رازیست

  M6:395
    گفت کی بیرون شدند از شهر ری
    ماند حیران آن امیر سست پی

  M6:396
    هم‌چنین تا سی امیر و بیشتر
    سست‌رای و ناقص اندر کر و فر

  M6:397
    گفت امیران را که من روزی جدا
    امتحان کردم ایاز خویش را

  M6:398
    که بپرس از کاروان تا از کجاست
    او برفت این جمله وا پرسید راست

  M6:399
    بی‌وصیت بی‌اشارت یک به یک
    حالشان دریافت بی ریبی و شک

  M6:400
    هر چه زین سی میر اندر سی مقام
    کشف شد زو آن به یکدم شد تمام

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai