Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۳۸ - داستان آن عجوزه کی روی زشت خویشتن را جندره و گلگونه می‌ساخت و ساخته نمی‌شد و پذیرا نمی‌آمد
(d6-sh38, daftar 6, 15 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M6:1221
    بود کمپیری نودساله کلان
    پر تشنج روی و رنگش زعفران

  M6:1222
    چون سر سفره رخ او توی توی
    لیک در وی بود مانده عشق شوی

  M6:1223
    ریخت دندانهاش و مو چون شیر شد
    قد کمان و هر حسش تغییر شد

  M6:1224
    عشق شوی و شهوت و حرصش تمام
    عشق صید و پاره‌پاره گشته دام

  M6:1225
    مرغ بی‌هنگام و راه بی‌رهی
    آتشی پر در بن دیگ تهی

  M6:1226
    عاشق میدان و اسپ و پای نی
    عاشق زمر و لب و سرنای نی

  M6:1227
    حرص در پیری جهودان را مباد
    ای شقیی که خداش این حرص داد

  M6:1228
    ریخت دندانهای سگ چون پیر شد
    ترک مردم کرد و سرگین‌گیر شد

  M6:1229
    این سگان شصت ساله را نگر
    هر دمی دندان سگشان تیزتر

  M6:1230
    پیر سگ را ریخت پشم از پوستین
    این سگان پیر اطلس‌پوش بین

  M6:1231
    عشقشان و حرصشان در فرج و زر
    دم به دم چون نسل سگ بین بیشتر

  M6:1232
    این چنین عمری که مایهٔ دوزخ است
    مر قصابان غضب را مسلخ است

  M6:1233
    چون بگویندش که عمر تو دراز
    می‌شود دلخوش دهانش از خنده باز

  M6:1234
    این چنین نفرین دعا پندارد او
    چشم نگشاید سری بر نارد او

  M6:1235
    گر بدیدی یک سر موی از معاد
    اوش گفتی این چنین عمر تو باد

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai