M2:118 — گفت آری موی ابرو شد کمان / سوی تو افکند تیری از گمان

Dalam kisah ini, Khalifah Umar menggunakan sebuah metafora yang kuat untuk menjelaskan bagaimana persepsi dapat dikelabui. Sehelai bulu alis yang melengkung di depan mata orang itu—begitu kecil dan sepele—telah berfungsi layaknya busur panah. "Busur" ini tidak menembakkan anak panah sungguhan, melainkan "anak panah dugaan" (tīr-i az gumān).

Anak panah ini mengenai sasarannya: pikiran orang tersebut, yang kemudian dengan yakin menyatakan telah melihat bulan sabit Ramadan. Rumi menggunakan citra ini untuk mengilustrasikan sebuah kebenaran psikologis dan spiritual yang mendalam: betapa sedikitnya penyimpangan atau "kebengkokan" (kaj) dalam diri kita—entah itu hasrat, prasangka, atau ego—dapat mendistorsi seluruh pandangan kita tentang kenyataan.

Jika sehelai rambut saja dapat menghalangi pandangan seseorang dari langit dan membuatnya salah mengira, Rumi bertanya di bait-bait selanjutnya, bayangkan betapa besar distorsi yang terjadi ketika seluruh unsur dalam diri seseorang telah bengkok. Kisah ini menjadi pelajaran tentang pentingnya kejernihan batin dan kewaspadaan terhadap ilusi yang diciptakan oleh diri sendiri.

این بیت در داستان مردی آمده که در زمان خلافت عمر، ادعا می‌کند هلال ماه رمضان را دیده است. عمر، که خود به افلاک و نجوم آشناتر است، هلال را نمی‌بیند و از مرد می‌خواهد که دستش را خیس کند و بر ابرویش بکشد. وقتی مرد چنین می‌کند، دیگر «ماه» را نمی‌بیند و به اشتباه خود پی می‌برد.

عمر در این بیت، با یک تصویرسازی زیبا، علت این خطای دید را توضیح می‌دهد. او موی خمیده‌ی ابروی مرد را به یک «کمان» تشبیه می‌کند. این کمان، تیری به سوی صاحب خود پرتاب کرده است، اما این تیر واقعی نیست، بلکه «تیری از گمان» است. به عبارت دیگر، یک مانع کوچک و درونی (موی ابرو) باعث شده است که آن مرد، حقیقت بیرونی (آسمان) را اشتباه ببیند و دچار توهم شود.

مولانا از این داستان ساده نتیجه‌ای عمیق و عرفانی می‌گیرد: وقتی یک موی کج و کوچک می‌تواند حجاب آسمان شود و انسان را به چنین ادعای باطلی وادارد، باید دید که کجی‌ها و انحرافات درونی و نفسانی ما (مانند خودبینی، شهوت و غضب) تا چه اندازه می‌توانند مانع درک حقیقت شوند و ما را از دیدن واقعیت هستی محروم کنند.