M2:1231 — جامه‌های خلق بدریدی ز خار / پای درویشان بخستی زار زار

Este pareado es el corazón descriptivo de una parábola sobre la procrastinación espiritual. Un hombre ha plantado un espino —una metáfora de un mal hábito, un vicio o un rasgo de carácter dañino— en medio de un camino público. Rumi no se limita a decir que la planta es un problema; nos muestra su efecto tangible y doloroso.

La primera línea, «Por la espina, las ropas de la gente se rasgaban», ilustra el daño material y social. La ropa representa la dignidad externa, la apariencia y la interacción social. El vicio, como el espino, engancha y desgarra la forma en que nos presentamos al mundo, causando vergüenza y complicando nuestras relaciones.

La segunda línea, «los pies de los derviches, dolientes, se herían», profundiza el daño, llevándolo al plano espiritual. Los derviches, caminantes descalzos en la senda de Dios, simbolizan aquí a las almas puras y vulnerables. Sus pies heridos representan el daño que nuestros vicios causan a nuestra propia capacidad de avanzar en el camino espiritual y, por extensión, el dolor que infligimos a las personas más sensibles y piadosas de nuestra comunidad. El daño no es solo externo, sino que hiere el fundamento mismo del viaje del alma.

این بیت در میانهٔ حکایت مردی است که بوتهٔ خاری در راه مردم کاشته و به تذکر دیگران برای کندن آن بی‌توجه است. مولوی با توصیفی ملموس و تصویری، نتیجهٔ این بی‌مبالاتی را نشان می‌دهد. خار، که نماد یک خصلت زشت، گناه یا عادت ناپسند در وجود انسان است، تنها یک مشکل شخصی نیست، بلکه به دیگران نیز آسیب می‌رساند.

تأکید بر «جامه‌های خلق» و «پای درویشان» ابعاد اجتماعی و معنوی این آسیب را برجسته می‌کند. پاره شدن لباس، به معنای زیان مادی و هتک آبروست. زخمی شدن پای «درویشان» که مسافران راه حق و اغلب پابرهنه و تهیدست بودند، نشان می‌دهد که این رذیلت اخلاقی بیش از همه به پاکان و ضعیفان آسیب می‌زند و مانع حرکت آن‌ها در مسیر معنوی می‌شود.

این بیت مقدمه‌ای است برای نکتهٔ اصلی داستان: هرچه در ریشه‌کن کردن این «خاربن» درونی تأخیر کنیم، قوی‌تر می‌شود و ما ضعیف‌تر، و زیان آن نیز گسترده‌تر خواهد شد.