M2:127 — آتش اندر زن به گرگان چون سپند / زانکه آن گرگان عدو یوسفند

این بیت در ادامه‌ی فراخوان مولانا به سالک برای قاطعیت در برابر «اَغیار» (بیگانگان راه حق) آمده است. مولانا از استعاره‌ای قرآنی بهره می‌برد: داستان حضرت یوسف و برادران حسودش که به دروغ ادعا کردند گرگ او را دریده است. در اینجا، «گرگ‌ها» نماد هر آن چیزی هستند که برای «یوسفِ» روح انسان خطرناک است؛ اینها می‌توانند وسوسه‌های نفسانی، دوستان ناباب، افکار منحرف‌کننده، یا هر مانع بیرونی و درونی دیگری باشند که سالک را از مسیر معنوی دور می‌کنند.

دستور «آتش زدن» این گرگ‌ها مانند «سپند» (اسپند) تصویری بسیار گویاست. اسپند را برای دفع چشم‌زخم و انرژی‌های منفی در آتش می‌ریزند و با صدای ترق و تروق به سرعت می‌سوزد و دود می‌کند. این تشبیه، بر ضرورت برخوردی سریع، قاطع و بی‌رحمانه با این موانع تأکید دارد. نباید به این «گرگ‌ها» فرصت داد یا با آنها از درِ آشتی وارد شد، زیرا ذات آن‌ها دشمنی با حقیقت پاک و یوسف‌گونه‌ی وجود انسان است. این شدت عمل، نه از روی کینه، بلکه از سر «غیرت» و برای محافظت از گوهر گران‌بهای روح است.