M2:139 — شکر حق را کان دعا مردود شد / من زیان پنداشتم آن سود شد

این بیت، نتیجه‌گیری داستان مرد مارگیری است که مارش را دزدیده‌اند. او در ابتدا از این اتفاق خشمگین است و دعا می‌کند که دزد را پیدا کرده و مارش را پس بگیرد. اما بعداً می‌بیند که همان مار، دزد را کشته است. مارگیر در این لحظه متوجه می‌شود که اگر دعایش مستجاب می‌شد و مار را پس می‌گرفت، ممکن بود خودش قربانی نیش آن شود.

مولانا از این داستان ساده، یک اصل عمیق عرفانی را استخراج می‌کند: انسان به دلیل دانش محدود خود، اغلب چیزهایی را از خدا می‌خواهد که به ضررش است. او زیان را سود، و سود را زیان می‌پندارد. اما خداوند که دانای مطلق است و به صلاح واقعی بندگانش آگاه است، گاهی از روی لطف و کرم، دعاهای «بد» و زیان‌بار ما را نمی‌پذیرد. بنابراین، رد شدن یک دعا می‌تواند خود نعمتی پنهان و نشانه‌ای از رحمت الهی باشد. این بیت دعوتی است به اعتماد و تسلیم در برابر حکمت خداوند، حتی زمانی که وقایع برخلاف میل ما پیش می‌رود.