M2:1789 — تازیانه بر زدی اسپم بگشت / گنبدی کرد و ز گردون بر گذشت

این بیت پاسخ شگفت‌انگیز چوپان به موسی است. پس از آنکه خداوند موسی را به خاطر سرزنش کردن چوپان عتاب می‌کند، موسی بازمی‌گردد تا به چوپان مژده دهد که می‌تواند همان‌گونه که دلش می‌خواهد با خدا سخن بگوید. اما چوپان می‌گوید که آن عتاب و سرزنش، خود باعث یک جهش روحی عظیم در او شده است.

مولانا در اینجا از استعاره‌ای رایج در ادبیات عرفانی استفاده می‌کند: روح سالک به اسبی تشبیه شده و موانع و سختی‌های راه (در اینجا سرزنش موسی) به تازیانه. چوپان می‌گوید آن سرزنش تو، که برای متوقف کردن من بود، اثری معکوس داشت و همچون ضربه شلاقی، اسب روح مرا چنان به حرکت واداشت که با یک خیز بلند (گنبدی کرد) نه تنها از زمین، که از تمام آسمان‌ها و افلاک (گردون) نیز فراتر رفت. این بیت بیانگر آن است که تجربهٔ مستقیم و سوختهٔ عشق، حتی اگر ظاهری کفرآمیز داشته باشد، می‌تواند سالک را به یکباره از تمام مراحل سلوک و مراتب هستی عبور دهد و به ورای گفتار و پندار برساند.