M2:2657 — صد هزاران را چو من تو ره زدی / حفره کردی در خزینه آمدی

این بیت بخشی از گفتگوی معاویه با ابلیس است. معاویه، با وجود شنیدن حرف‌های به ظاهر درست ابلیس، به نیت او شک دارد و او را یک دزد حرفه‌ای می‌داند.

تصویر بیت بسیار روشن است: ابلیس یک راهزن (رهزن) است که کاروان ایمان و سلوک انسان‌ها را غارت می‌کند. او این کار را با صدها هزار نفر، از جمله خود معاویه، کرده است. شگرد او، همچون دزدان گنجینه، ورود از راه‌های غیرمعمول و پنهانی است. او «حفره» یا نقبی در دیوار خزانهٔ دل و ایمان حفر می‌کند و از آنجا وارد می‌شود، نه از در اصلی. این استعاره به این معناست که وسوسه‌ها و فریب‌های شیطان مستقیم و آشکار نیستند، بلکه از نقاط ضعف پنهان، توجیهات فریبنده و نیات به ظاهر خیرخواهانه وارد می‌شوند. معاویه می‌گوید تو با چنین سابقه‌ای، حتی اگر حرف حق بزنی، قابل اعتماد نیستی، زیرا ذات تو ویرانگری و دزدی است و هدفت غارت است، نه هدایت.