M2:2721 — چون سخن در وی رود علت شود / تیغ غازی دزد را آلت شود

این بیت در ادامه‌ی سخنان ابلیس است که خود را از گناه انسان‌ها تبرئه می‌کند. او توضیح می‌دهد که مشکل از خودِ انسان‌های بدگمان و خیال‌اندیش است، نه از راهنمایی یا کلام حق.

مولانا می‌گوید همان‌طور که یک ابزار مفید و شریف مانند شمشیر یک «غازی» (جنگجوی راه حق) اگر به دست دزد بیفتد، وسیله‌ای برای دزدی و جنایت می‌شود، کلام حق و حقیقت نیز وقتی وارد ذهن بیمار و بدگمان می‌شود، به جای درمان و هدایت، به «علت» (بیماری) و دستاویزی برای توجیه انحرافات او تبدیل می‌گردد.

در واقع، مشکل از خودِ سخن نیست، بلکه از گیرنده‌ی آن است. فردی که درونش پر از خیال‌های باطل و سوءظن است، هر دلیلی را که برایش بیاوری، آن را مطابق با ذهنیت بیمار خود تفسیر می‌کند و خیال‌پردازی‌اش بدتر می‌شود. بنابراین، سخن گفتن با چنین فردی بی‌فایده و حتی مضر است و همان‌طور که بیت بعدی می‌گوید، بهترین پاسخ به او سکوت است.