Divan-e Shams› Ghazal 1002 ← previous · next →
Divan-e Shams · G1002 · 13 beyts
غزل شمارهٔ ۱۰۰۲
Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.
- G1002:1 چونک کمند تو دلم را کشیدیوسفم از چاه به صحرا دوید
- G1002:2 آنک چو یوسف به چهم درفکندباز به فریادم هم او رسید
- G1002:3 چون رسن لطف در این چه فکندچنبره دل گل و نسرین دمید
- G1002:4 قیصر از آن قصر به چه میل کردچه چو بهشتی شد و قصر مشید
- G1002:5 گفتم ای چه چه شد آن ظلمتتگفت که خورشید به من بنگرید
- G1002:6 هر که فسردست کنون گرم شدجمره عشقت بگدازد جلید
- G1002:7 قیصر رومست که بر زنگ زداوست که ترسابچه خواندش فرید
- G1002:8 پرتو دل بود که زد بر سعیرپر شد و بشکافت که هل من مزید
- G1002:9 دوزخ گفتش که مرا جان ببخشتا بخورم هرک ز یزدان برید
- G1002:10 برگذر از آتش ای بحر لطفور نه بمردم تبشم بفسرید
- G1002:11 گفت که ای آتش قوم مرازود به من ده که خداشان گزید
- G1002:12 جمله یکایک به کف او سپردگفت که نار تو ز نورم رهید
- G1002:13 تافت ز تبریز رخ شمس دینشمس بود نور جهان را کلید
ganjoor: sh1002 · public domain