غزل شمارهٔ ۱۳۰۲

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G1302:1 ما دو سه مست خلوتی، جمع شدیم این طرفچون شتران رو به رو، پوز نهاده در علف
2. G1302:2 هر طرفی همی رسد، مست و خراب جوق جوقچون شتران مست‌لب، سست فکنده، کرده کف
3. G1302:3 خوش بخورید کاشتران ره نبرند سوی مازآنک به وادی اندرند، ما سر کوه بر شرف
4. G1302:4 گر چه درازگردنند، تا سر کوه کی رسند؟ور چه که عف‌عفی کنند، غم نخوریم ما ز عف
5. G1302:5 بحر اگر شود جهان، کشتی نوح اندریمکشتی نوح کی بوَد، سخرهٔ آفت و تلف؟
6. G1302:6 جمله جهان‌پرست غم، در پیِ منصب و درمما خوش و نوش و محترم، مست خرف در این کنف
7. G1302:7 کان زمردیم ما، آفت چشم مار غمآنک اسیر غم بود، حصه اوست وا اَسَف
8. G1302:8 مطرب عارفان بیا، مست شدند عارفانزود بگو رباعیی، پیش درآ، بگیر دف
9. G1302:9 باد به بیشه درفکن، بر سر هر درخت زنتا که شوند سرفشان، شاخ درخت صف به صف
10. G1302:10 ابله اگر زنخ زند، تو ره عشق گم مکنعشق، حیاتِ جان بوَد، مرده بوَد دگر حرف
11. G1302:11 چون غزلی به سر بری، مدحت شمس دین بگواز تبریز یاد کن، کوری خصم ناخلف

ganjoor: sh1302 · public domain