غزل شمارهٔ ۱۳۱۲

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G1312:1 فریفت یار شکربار من مرا به طریقکه شعر تازه بگو و بگیر جام عتیق
2. G1312:2 چه چاره آنچ بگوید ببایدم کردنچگونه عاق شوم با حیات کان و عقیق
3. G1312:3 غلام ساقی خویشم شکار عشوه اوکه سکر لذت عیش است و باده نعم رفیق
4. G1312:4 به شب مثال چراغند و روز چون خورشیدز عاشقی و ز مستی زهی گزیده فریق
5. G1312:5 شما و هر چه مراد شماست از بد و نیکمن و منازل ساقی و جام‌های رحیق
6. G1312:6 بیار باده لعلی که در معادن روحدرافکند شررش صد هزار جوش و حریق
7. G1312:7 روا بود چو تو خورشید و در زمین سایهروا بود چو تو ساقی و در زمانه مفیق
8. G1312:8 گشای زانوی اشتر بدر عقال عقولبجه ز رق جهانی به جرعه‌های رقیق
9. G1312:9 چو زانوی شتر تو گشاده شد ز عقالاگر چه خفته بود طایرست در تحقیق
10. G1312:10 همی‌دود به که و دشت و بر و بحر روانبه قدر عقل تو گفتم نمی‌کنم تعمیق
11. G1312:11 کمال عشق در آمیزش‌ست پیش آییدبه اختلاط مخلد چو روغن و چو سویق
12. G1312:12 چو اختلاط کند خاک با حقایق پاککند سجود مخلد به شکر آن توقیق

ganjoor: sh1312 · public domain