غزل شمارهٔ ۱۴۷

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G147:1 آخر از هجران به وصلش دررسیدستی دلاصد هزاران سرّ ِ سرّ ِجان شنیدستی دلا
2. G147:2 از ورای پرده‌ها تو گشته‌ای چون می از اوپرده‌ی خوبانِ مه‌رو را دریدستی دلا
3. G147:3 از قوامِ قامتش در قامتِ تو کژ بماندهمچو چنگ از بهر سروِ تَر خمیدستی دلا
4. G147:4 ز آن‌سویِ هست و عدم چون خاصِ خاصِ خسروی !همچو ادبیران چه در هستی خزیدستی دلا ؟
5. G147:5 بازِ جانی شِسته‌ای بر ساعدِ خسرو به نازپای‌بندت با وی است ار چه پریدستی دلا
6. G147:6 ور نباشد پای‌بندت تا نپنداری که تواز چنان آرام ِ جان‌ها دررمیدستی دلا
7. G147:7 بلک چون ماهی به دریا بلک چون قالب به جاندر هوای عشق آن شه آرمیدستی دلا
8. G147:8 چون تو را او شاه از شاهان عالم برگزیدتو ز قرآن گزینش برگزیدستی دلا
9. G147:9 چون لبِ اقبالِ دولت تو گزیدی باک نیستگر ز زخمِ خشم دستِ خود گزیدستی دلا
10. G147:10 پای خود بر چرخ تا ننهی تو از عزت از آنکدر رکابِ صدرِ شمس الدین دویدستی دلا
11. G147:11 تو ز جام ِخاصِ شاهان تا نیاشامی مدامکز مدامِ شمس تبریزی چشیدستی دلا

ganjoor: sh147 · public domain