غزل شمارهٔ ۱۴۹۷

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G1497:1 به جان جمله مستان که مستمبگیر ای دلبر عیار دستم
2. G1497:2 به جان جمله جانبازان که جانمبه جان رستگارانش که رستم
3. G1497:3 عطاردوار دفترباره بودمزبردست ادیبان می نشستم
4. G1497:4 چو دیدم لوح پیشانی ساقیشدم مست و قلم‌ها را شکستم
5. G1497:5 جمال یار شد قبله نمازمز اشک رشک او شد آبدستم
6. G1497:6 ز حسن یوسفی سرمست بودمکه حسنش هر دمی گوید الستم
7. G1497:7 در آن مستی ترنجی می بریدمترنج اینک درست و دست خستم
8. G1497:8 مبادم سر اگر جز تو سرم هستبسوزا هستیم گر بی‌تو هستم
9. G1497:9 توی معبود در کعبه و کنشتمتوی مقصود از بالا و پستم
10. G1497:10 شکار من بود ماهی و یونسچو حاصل شد ز جعدت شصت شستم
11. G1497:11 چو دیدم خوان تو بس چشم سیرمچو خوردم ز آب تو زین جوی جستم
12. G1497:12 برای طبع لنگان لنگ رفتمز بیم چشم بد سر نیز بستم
13. G1497:13 همان ارزد کسی کش می پرستدزهی من که مر او را می پرستم
14. G1497:14 ببرد از کسی کآخر ببردبه سوی عدل بگریزید ز استم
15. G1497:15 چو ری با سین و تی و میم پیوستبدین پیوند رو بنمود رستم
16. G1497:16 یقین شد که جماعت رحمت آمدجماعت را به جان من چاکرستم
17. G1497:17 خمش کردم شکار شیر باشمکه تا گوید شکار مفترستم

ganjoor: sh1497 · public domain