غزل شمارهٔ ۲۲۳۷

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2237:1 این ترک ماجرا ز دو حکمت برون نبویا کینه را نهفتن یا عفو و حسن خو
2. G2237:2 یا آنک ماجرا نکنی به هر فرصتییا برکنی ز خویش تو آن کین تو به تو
3. G2237:3 از یار بد چه رنجی از نقص خود برنجکان خصم عکس توست مپندارشان تو دو
4. G2237:4 از کبر و بخل غیر مرنج و ز خویش رنجزیرا که از دی آمد افسردگی جو
5. G2237:5 ز افسردگی غیر نرنجید گرم عشقکاندر تموز مردم تشنه‌ست برف جو
6. G2237:6 آن خشم انبیا مثل خشم مادر استخشمی است پر ز حلم پی طفل خوبرو
7. G2237:7 خشمی است همچو خاک و یکی خاک بر دهدنسرین و سوسن و گل صدبرگ مشک بو
8. G2237:8 خاکی دگر بود که همه خار بر دهدهر چند هر دو خاک یکی رنگ بد عمو
9. G2237:9 در گور مار نیست تو پرمار سله‌ایچون هست این خصال بدت یک به یک عدو
10. G2237:10 در نطفه می‌نگر که به یک رنگ و یک فن استزنگی و هندو است و قریشی باعلو
11. G2237:11 اعراض و جسم جمله همه خاک‌هاست بسدر مرتبه نگر که سفول آمد و سمو
12. G2237:12 چون کاسه گدایان هر ذره بر رهشآن را کند پر از زر و در دیگری تسو
13. G2237:13 از نیک بد بزاید چون گبر ز اهل دینوز بد نکو بزاید از صانعی هو
14. G2237:14 گویی فسوس باشد کز من فسوس خوارصرفه برد نه خود من صرفه برم از او
15. G2237:15 این مایه می‌ندانی کاین سود هر دو کوناندر سخاوت است نه در کسب سو به سو
16. G2237:16 خود را و دوستان را ایثار بخش از آنکبالادو است حرص تو بی‌پای چون کدو
17. G2237:17 در جود کن لجاج نه اندر مکاس و بخلچون کف شمس دین که به تبریز کرد طو

ganjoor: sh2237 · public domain