غزل شمارهٔ ۲۳۰۵

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2305:1 کی باشد من با تو باده به گرو خوردهتو برده و من مانده من خرقه گرو کرده
2. G2305:2 در می شده من غرقه چون ساغر و چون کوزهبا یار درافتاده بی‌حاجب و بی‌پرده
3. G2305:3 صد نوش تو نوشیده تشریف تو پوشیدهصد جوش بجوشیده این عالم افسرده
4. G2305:4 از نور تو روشن دل چون ماه ز نور خوروز بوی گلت خوشدل چون روغن پرورده
5. G2305:5 تا خود چه فسون گفتی با گل که شد او خندانتا خود چه جفا گفتی با خارک پژمرده
6. G2305:6 یک لحظه بخندانی یک لحظه بگریانیای نادره صنعت‌ها در صنع درآورده
7. G2305:7 عاقل ز تو نازارد زان روی که زشت آیدظلمت ز مه آشفته خاری ز گل آزرده
8. G2305:8 بس غصه رسول آمد از منعم و می‌گویدده مرده شکر خوردی بگذار یکی مرده
9. G2305:9 پس فکر چو بحر آمد حکمت مثل ماهیدر فکر سخن زنده در گفت سخن مرده
10. G2305:10 نی فکر چو دام آمد دریا پس این دام استدر دام کجا گنجد جز ماهی بشمرده
11. G2305:11 پس دل چو بهشتی دان گفتار زبان دوزخوین فکر چو اعرافی جای گنه و خرده

ganjoor: sh2305 · public domain