ديوان شمس غزل ٣٠٥٩ بيت ٩ → السابق

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۰۵۹

  1. به من نگر که در این بزم کمترین عامم ز بیخودی نشناسم ز خاص تا عامی

G3059:9

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 چه باک دارد عاشق ز ننگ و بدنامی·که عشق سلطنت است و کمال و خودکامی
  2. 2 پلنگ عشق چه ترسد ز رنگ و بوی جهان·نهنگ فقر چه ترسد ز دوزخ آشامی
  3. 3 چگونه باشد عاشق ز مستی آن می·که جام نیز ز تیزیش گم کند جامی
  4. 4 چه جای خاک که بر کوه جرعه‌ای برریخت·هزار عربده آورد و شورش و خامی
  5. 5 تو جام عشق چه دانی چو شیشه دل باشی·تو دام عشق چه دانی چو مرغ این دامی
  6. 6 ز صاف بحر نگویم اگر کفش بینی·مثال زیبق بر هیچ کف نیارامی
  7. 7 ملول و تیره شدی مر صفاش را چه گنه·نبات را چه جنایت چو سرکه آشامی
  8. 8 که خاک بر سر سرکا و مرد سرکه فروش·که شهد صاف ننوشد ز تیره ایامی
  9. 9 به من نگر که در این بزم کمترین عامم·ز بیخودی نشناسم ز خاص تا عامی

ganjoor: sh3059 · public domain