غزل شمارهٔ ۴۴۹

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

G449:1 جانا جمال روح بسی خوب و بافرستلیکن جمال و حسن تو خود چیز دیگرست
G449:2 ای آنک سال‌ها صفت روح می‌کنیبنمای یک صفت که به ذاتش برابرست
G449:3 در دیده می‌فزاید نور از خیال اوبا این همه به پیش وصالش مکدرست
G449:4 ماندم دهان باز ز تعظیم آن جمالهر لحظه بر زبان و دل الله اکبرست
G449:5 دل یافت دیده‌ای که مقیم هوای توستآوه که آن هوا چه دل و دیده پرورست
G449:6 از حور و ماه و روح و پری هیچ دم مزنکان‌ها به او نماند او چیز دیگرست
G449:7 چاکرنوازیست که کردست عشق توور نی کجا دلی که بدان عشق درخورست
G449:8 هر دل که او نخفت شبی در هوای توچون روز روشنست و هوا زو منورست
G449:9 هر کس که بی‌مراد شد او چون مرید توستبی صورت مراد مرادش میسرست
G449:10 هر دوزخی که سوخت و در این عشق اوفتاددر کوثر اوفتاد که عشق تو کوثرست
G449:11 پایم نمی‌رسد به زمین از امید وصلهر چند از فراق توام دست بر سرست
G449:12 غمگین مشو دلا تو از این ظلم دشمناناندیشه کن در این که دلارام داورست
G449:13 از روی زعفران من ار شاد شد عدونی روی زعفران من از ورد احمرست
G449:14 چون برترست خوبی معشوقم از صفتدردم چه فربه‌ست و مدیحم چه لاغرست
G449:15 آری چو قاعده‌ست که رنجور زار راهر چند رنج بیش بود ناله کمترست
G449:16 همچون قمر بتافت ز تبریز شمس دیننی خود قمر چه باشد کان روی اقمرست

ganjoor: sh449 · public domain