The whole ghazal ↗

1. 1 بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد·خیزید ای خوش طالعان وقت طلوع ماه شد
2. 2 ساقی به سوی جام رو ای پاسبان بر بام رو·ای جان بی‌آرام رو کان یار خلوت خواه شد
3. 3 اشکی که چشم افروختی صبری که خرمن سوختی·عقلی که راه آموختی در نیم شب گمراه شد
4. 4 جان‌های باطن روشنان شب را به دل روشن کنان·هندوی شب نعره زنان کان ترک در خرگاه شد
5. 5 باشد ز بازی‌های خوش بیذق رود فرزین شود·در سایه فرخ رخی بیذق برفت و شاه شد
6. 6 شب روح‌ها واصل شود مقصودها حاصل شود·چون روز روشن دل شود هر کو ز شب آگاه شد
7. 7 ای روز چون حشری مگر وی شب شب قدری مگر·یا چون درخت موسیی کو مظهر الله شد
8. 8 شب ماه خرمن می‌کند ای روز زین بر گاو نه·بنگر که راه کهکشان از سنبله پرکاه شد
9. 9 در چاه شب غافل مشو در دلو گردون دست زن·یوسف گرفت آن دلو را از چاه سوی جاه شد
10. 10 در تیره شب چون مصطفی می‌رو طلب می‌کن صفا·کان شه ز معراج شبی بی‌مثل و بی‌اشباه شد
11. 11 خاموش شد عالم به شب تا چست باشی در طلب·زیرا که بانگ و عربده تشویش خلوتگاه شد
12. 12 ای شمس تبریزی که تو از پرده شب فارغی·لاشرقی و لاغربیی اکنون سخن کوتاه شد