غزل شمارهٔ ۷۹۹

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

G799:1 سفره کهنه کجا درخور نان تو بودخرمگس هم ز کجا صاحب خوان تو بود
G799:2 در زمانی که بگویی هله هان تان چه کمستکو زبانی که مجابات زبان تو بود
G799:3 گر سیه روی بود زنگی و هندوی توستچه غمست از سیهی چونک از آن تو بود
G799:4 ببری در خم خویش و خوش و یک رنگ کنیتا همه روح بود فر و نشان تو بود
G799:5 ترس را سر ببر و گردن تعظیم بزندر مقامی که عطاها و امان تو بود
G799:6 ما همه بر سر راهیم و جهانی گذرستچشم روشن نفسی کان ز جهان تو بود
G799:7 دل اگر بی‌ادبی کرد بر این صبر مگیرطمعش بد که در این جنگ عوان تو بود
G799:8 سگ به هر سو که چخد نعره به کوی تو زندشیرگیرش که بود تا که زیان تو بود
G799:9 هین صبوحست بده می که همه مخموریمتا که جان یک نفسی مست ضمان تو بود
G799:10 در قدح درنگری زود فرح بخش شودگرگ چون دید سگ کهف شبان تو بود
G799:11 همه خفتند و دو مخمور چنین بیدارندنظری کن سوی خم‌ها که نهان تو بود
G799:12 سر و پا مست شود هر چه تو خواهی بشودبرسد چون نرسد چونک رسان تو بود
G799:13 هله درویش بخور نک قدح زفت رسیدسست بودن چه بود چونک اوان تو بود
G799:14 هله امروز نشستیم به عشرت تا شبچه کم آید می و مطرب چو بیان تو بود
G799:15 خاک بر سر همه را دامن این دولت گیرچو بر این خاک نشستی همه آن تو بود
G799:16 می او خور همه او شو سر شش گوش مباشمطلب که دو سه خر گوش کشان تو بود

ganjoor: sh799 · public domain