M2:1235 — گفت الایام یا عم بیننا / گفت عجل لا تماطل دیننا

이 구절은 길 한가운데 가시나무를 심은 남자와 그를 꾸짖는 통치자 사이의 대화를 담고 있습니다. 남자는 아랍 속담을 인용하며 “우리 사이에 날들이 있다(الایام بیننا)”고 말합니다. 이는 “시간은 많으니 두고 봅시다”라는 뜻으로, 책임을 회피하고 일을 미래로 미루는 태도를 보여줍니다. 그는 통치자를 ‘아저씨(عم)’라 부르며 상황을 가볍게 여기려 합니다.

이에 통치자는 단호하게 아랍어로 응수합니다. “서둘러라(عجّل)! 우리의 빚(دیننا)을 미루지 마라(لا تماطل)!” 여기서 ‘빚’은 단순히 가시나무를 제거할 의무를 넘어, 공동체와 자기 자신에 대한 영적, 윤리적 채무를 의미합니다. 루미는 이 대화를 통해 나쁜 습관이나 악행을 미루는 것이 얼마나 어리석은지를 보여줍니다. 뒤따르는 구절에서 설명하듯, 미루는 동안 나쁜 습관(가시나무)은 더욱 뿌리 깊고 강해지는 반면, 그것을 고쳐야 할 자신(나무꾼)은 늙고 약해지기 때문입니다. 이 구절은 영적 게으름에 대한 강력한 경고입니다.

Este pareado es el punto culminante del diálogo entre el hombre negligente y la autoridad. La interacción se desarrolla íntegramente en árabe, lo que le confiere un aire formal y sentencioso, como si ambos personajes estuvieran citando máximas legales o poéticas.

La respuesta del hombre, «Los días, oh tío, están entre nosotros», es un intento de evasión. Es una frase que invoca la paciencia y el largo plazo, sugiriendo que el asunto no es urgente y que el futuro se encargará de él. Es la voz de la procrastinación, que se viste de una falsa sabiduría para justificar la inacción.

La réplica del gobernador es cortante y directa: «¡Apresúrate! ¡No aplaces nuestra deuda!». Rechaza de plano la dilación. Al enmarcar la eliminación del espino como una deuda (dayn), el gobernador redefine la situación. Ya no es una simple tarea pendiente, sino una obligación moral y social que el hombre tiene con todos los que sufren por su negligencia. La deuda debe pagarse sin demora. Rumí utiliza este intercambio para ilustrar la urgencia de la lucha contra nuestros propios defectos (los «espinos» de los malos hábitos), que se fortalecen con el tiempo mientras nosotros nos debilitamos.

این بیت در میانهٔ تمثیل مردی است که بوتهٔ خاری در راه مردم کاشته و با وجود اعتراض‌ها، کندن آن را مدام به فردا می‌اندازد. در اینجا، مولانا گفتگوی او با حاکم را به زبان عربی نقل می‌کند تا بر جدیت موقعیت تأکید کند.

مرد با به کار بردن ضرب‌المثل عربی «الایام بیننا» (روزها میان ماست) می‌خواهد بگوید فرصت بسیار است و جای نگرانی نیست. این عبارت، نماد نگاه خوش‌بینانه و فریبکارانهٔ نفس اماره است که همیشه با وعدهٔ «فردا» انسان را از اصلاح خویش باز می‌دارد.

پاسخ حاکم، که نمایندهٔ عقل، وجدان یا راهنمای روحانی است، قاطع و فوری است: «عجّل، لا تماطل دیننا» (بشتاب و دِین ما را به تأخیر مینداز). کندن این بوتهٔ خار یک «دِین» و وظیفهٔ اجتماعی و اخلاقی است که باید فوراً ادا شود. هر روز تأخیر، هم بوتهٔ خار (نماد عادت‌های بد و رذایل اخلاقی) را قوی‌تر و ریشه‌دارتر می‌کند و هم فرد (خارکن) را پیرتر و ناتوان‌تر می‌سازد. پیام اصلی مولانا این است که توبه و اصلاح نفس را نباید به آینده‌ای نامعلوم موکول کرد، زیرا با گذشت زمان، این کار دشوارتر و حتی ناممکن می‌شود.