M2:1239 — خاربن هر روز و هر دم سبز و تر / خارکن هر روز زار و خشک تر

이 구절은 길 한가운데 심겨진 가시덤불을 뽑으라는 지방관의 명령을 계속 미루는 한 남자의 이야기에서 정점을 이룹니다. 루미는 이 이야기를 통해 인간의 내면에 깊이 뿌리박힌 나쁜 습관이나 성격적 결함을 지적하는 강력한 비유를 제시합니다.

'가시덤불'은 우리의 악한 성품, 게으름, 미루는 버릇 등 영적 성장을 방해하는 모든 것을 상징합니다. 이러한 결점들은 우리가 외면하고 방치하는 동안 "날마다 순간마다 푸르고 생기 넘치며" 더욱 강력하게 자라나 우리 삶에 더 깊이 뿌리내립니다. 그것들은 스스로 힘을 키워갑니다.

반면에 '가시 뽑는 자'는 바로 우리 자신, 즉 그 결점을 고쳐야 할 의지를 가진 존재입니다. 하지만 결단을 미루고 행동하지 않는 동안, 우리는 "날마다 더욱 비참하고 메말라" 갑니다. 육체적으로 늙고 힘이 빠질 뿐만 아니라, 변화하고자 했던 처음의 결심과 영적인 활력마저 잃게 됩니다. 시간은 결코 우리 편이 아니라는 냉엄한 현실을 일깨워주는 구절입니다.

Este dístico es el corazón de la advertencia del gobernador al hombre que pospone arrancar un espino que plantó en medio del camino. Rumi utiliza una imagen agrícola muy potente para ilustrar una verdad psicológica y espiritual universal: la procrastinación ante nuestros defectos.

El «espino» (خاربن) simboliza cualquier mal hábito, rasgo de carácter negativo o pecado. Con cada día que pasa —«a cada instante»—, no solo crece, sino que se vuelve «más verde y lozano» (سبز و تر). Se arraiga más profundamente, se fortalece y se vuelve más vital. Es un problema que se alimenta del tiempo.

Por el contrario, el «que lo arranca» (خارکن), que representa a la persona que debe corregir su propio defecto, sigue la trayectoria opuesta. Con el paso del tiempo, se vuelve «más mísero y seco» (زار و خشک تر). Su voluntad se debilita, su energía disminuye y su capacidad para enfrentar el problema se reduce. La tarea que era difícil ayer se vuelve hercúlea mañana. Rumi está advirtiendo que el momento de actuar contra nuestras propias faltas es ahora, porque la demora juega en nuestra contra, fortaleciendo el vicio mientras nos debilita a nosotros.

این بیت در میانهٔ حکایت مردی است که بوته خاری در راه مردم کاشته و به تذکر حاکم برای کندن آن بی‌توجهی می‌کند و مدام امروز و فردا می‌کند. حاکم به او هشدار می‌دهد که با گذشت زمان، این تأخیر به ضرر خود او تمام می‌شود.

مولانا در اینجا یک تصویر بسیار زنده و قدرتمند می‌سازد: بوتهٔ خار (نماد هر خصلت ناپسند یا گناهی که در وجود انسان ریشه می‌دواند) هر روز «سبز و تر» می‌شود، یعنی قوی‌تر، شاداب‌تر و ریشه‌دارتر می‌گردد. در مقابل، «خارکن» (یعنی خود آن شخص که باید با نفس خود مبارزه کند) هر روز «زار و خشک‌تر» می‌شود؛ یعنی با بالا رفتن سن و تحلیل رفتن قوا، ضعیف‌تر، ناتوان‌تر و بی‌انگیزه‌تر می‌شود.

پیام اصلی این است که مبارزه با نفس و اصلاح عادات بد، کاری است که نباید به آینده موکول شود. هر روز که می‌گذرد، آن خصلت منفی در وجود ما نیرومندتر شده و اراده و توان ما برای مقابله با آن کمتر می‌شود. این بیت در واقع دعوتی است به اقدام فوری برای خودسازی، پیش از آنکه «خاربنِ» عادات زشت، چنان قوی شود که دیگر نتوان آن را از ریشه درآورد.