Oxu› Dəftər 2› Valinin o kişiyə yolu üstündə əkdiyi tikan kolunu çıxarmağı əmr etməsi› Beyt 1248
M2:1248 — تو مثال دوزخی او مؤمنست / کشتن آتش به مؤمن ممکنست
M2:1248
Məna · به زبانِ تو — Sənin dilin · AI
Tus vicios son como el fuego del Infierno, mientras que un guía espiritual o un amigo virtuoso es como un Creyente. Así como el Creyente puede extinguir el fuego infernal, la compañía de los puros puede aniquilar tus malas cualidades.
En la alegoría de Rumí, la persona con malos hábitos es comparada directamente con el Infierno (dūzakhī), una fuerza de fuego, destrucción y sufrimiento. En contraste, el amigo virtuoso, el guía espiritual o la influencia divina se asemeja al Creyente (muʾmin), cuya esencia es la luz y la fe.
El segundo hemistiquio se basa en una tradición profética (hadiz) que Rumí cita explícitamente en los versos siguientes (M2:1249-50): el Día del Juicio, el fuego del Infierno retrocederá ante el Creyente, cuya luz amenaza con extinguirlo. Rumí aplica esta imagen cosmológica al ámbito de la ética personal: la «luz» de la fe y la virtud de un verdadero Creyente tiene el poder de neutralizar y transformar el «fuego» de la naturaleza inferior (el nafs) y sus vicios.
Por lo tanto, el verso no es una simple comparación, sino una receta espiritual. Así como la luz vence a la oscuridad y el agua apaga el fuego, la asociación con una persona de fe puede extinguir las llamas de la ira, la envidia y el egoísmo que arden dentro de uno. Es una afirmación de que la transformación es posible a través de la conexión con una fuerza espiritual superior, que actúa como un antídoto directo contra los venenos del alma.
- دوزخی
- Relativo al Infierno; infernal; un habitante del Infierno. Proviene de 'dūzakh', el Infierno en la cosmología islámica.
- مؤمن
- Un creyente; alguien que posee una fe (īmān) verdadera y sentida en Dios. En el contexto sufí, a menudo se refiere a una persona espiritualmente realizada cuya presencia irradia luz y certeza.
نفسِ سرکش تو همچون آتش دوزخ است و وجود دوستِ مؤمن و راهنما همچون نوری است که می‌تواند آن آتش را خاموش کند.
در این بیت، مولانا مقایسه‌ای قدرتمند میان نفس اماره و دوزخ، و میان انسان کامل (پیر یا دوست روحانی) و مؤمن حقیقی برقرار می‌کند. «تو» که صاحب خوی بد (خاربن) هستی، به آتش دوزخ تشبیه شده‌ای. «او»، یعنی آن یار و راهنمای معنوی که در ابیات قبل به «گلبن» (بوته گل سرخ) تشبیه شد، اینجا «مؤمن» نامیده می‌شود.
نکتهٔ اصلی این است که همان‌طور که نور مؤمن در روز قیامت بر آتش دوزخ غلبه می‌کند و آن را خاموش می‌سازد، همراهی و اتصال با یک انسان روحانی و روشن‌ضمیر نیز می‌تواند آتشِ ویرانگرِ صفات ناپسند و نفسانیات را در وجود سالک خاموش کند. این بیت بر اساس حدیثی نبوی است که در ابیات بعدی (۱۲۴۹-۱۲۵۰) به آن اشاره می‌شود: «مصطفی فرمود از گفت جحیم / کو به مؤمن لابه‌گر گردد ز بیم». طبق این حدیث، دوزخ از نور مؤمن می‌گریزد و از او می‌خواهد که زودتر عبور کند تا نورش آتش را خاموش نکند.
بنابراین، راه حل دوم برای مبارزه با «خاربنِ» درون (پس از راه حل اول که کندن و ریشه‌کن کردن آن بود)، پیوند زدن آن با وجود یک «مؤمن» است. این اتصال، ماهیت آتشین و ویرانگر نفس را به نوری حیات‌بخش و سازنده تبدیل می‌کند، همان‌گونه که پیوند خار به گل، آن را به بخشی از یک گلستان بدل می‌سازد.
- مثال
- نمونه، مانند، همچون
- دوزخی
- اهل دوزخ، منسوب به جهنم؛ در اینجا کنایه از نفس اماره و صفات آتشین است.
- مؤمن
- فرد باایمان؛ در اینجا به طور خاص به انسان کامل، پیر یا دوست راهنما اشاره دارد که وجودش نورانی است.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.