Oxu› Dəftər 2› Valinin o kişiyə yolu üstündə əkdiyi tikan kolunu çıxarmağı əmr etməsi› Beyt 1283
M2:1283 — اینک بر کارست بی‌کارست و پوست / وانک پنهانست مغز و اصل اوست
M2:1283
Məna · به زبانِ تو — Sənin dilin · AI
Lo que es visible y parece ser la causa de todo en este mundo es en realidad inerte y superficial, como una cáscara. La verdadera esencia y el origen de todo es el mundo invisible que lo anima.
Este verso es el núcleo de una distinción metafísica fundamental en el pensamiento de Rumi: la diferencia entre el mundo sensible (la cáscara, pust) y el mundo del significado o la realidad espiritual (el meollo, maghz).
En los versos anteriores, Rumi compara el mundo material con polvo en manos del viento (M2:1282). El polvo parece moverse y actuar, pero es solo un instrumento pasivo. El viento, que es invisible, es el verdadero agente. Este verso generaliza esa imagen: todo lo que vemos «en acción» (bar kār) en el mundo físico es, en sí mismo, «inútil» o inerte (bī-kār). Es la mera apariencia externa, la «cáscara» (pust).
La verdadera realidad, el poder causal, el «meollo» (maghz) y el «origen» (asl), reside en lo que está oculto (panhān): el mundo espiritual, el decreto divino, el Espíritu. Esta idea es central en el sufismo y desafía la percepción humana ordinaria, que se aferra a las causas secundarias y visibles, ignorando la Causa Primera e invisible. Rumi nos invita a ver más allá de la marioneta (el mundo material) para reconocer al titiritero (la Realidad espiritual).
- مغز
- Literalmente 'cerebro' o 'médula', pero aquí se usa en el sentido de 'meollo', 'esencia', 'núcleo' o 'corazón' de algo, en contraste con su apariencia externa o cáscara.
- پوست
- Literalmente 'piel' o 'cáscara'. En la poesía sufí, es una metáfora común para el mundo de las formas, la apariencia externa o la letra de la ley, en oposición al 'meollo' (maghz) que representa el significado interno o el espíritu.
- اصل
- Significa 'raíz', 'origen', 'fundamento' o 'principio'. Se refiere a la fuente original y fundamental de la que algo emana.
این بیت تضاد میان دنیای مادی و عالم معنا را بیان می‌کند؛ دنیای محسوس که به چشم می‌آید، ظاهری و پوسته است، اما حقیقت اصلی و جوهر عالم، همان جهان غیب و پنهان است.
مولانا در اینجا به تمایز بنیادین میان عالم ظاهر (جهان مادی) و عالم باطن (جهان معنا و روح) می‌پردازد. او دنیای مادی را که با حواس پنج‌گانه درک می‌شود و به نظر بسیار فعال و پرکار می‌آید، به «پوست» تشبیه می‌کند؛ یعنی امری سطحی، فرعی و در نهایت «بیکار» که فاقد اصالت و جوهر حقیقی است.
در مقابل، «مغز» و «اصل» را در آن چیزی می‌داند که «پنهان» است. این جهان پنهان، همان عالم معناست که نیروی محرکه‌ی اصلی و حقیقت بنیادین هستی است. همان‌طور که در بیت قبل، مولانا «خاک» (نماد جسم و ماده) را بازیچه‌ی دست «باد» (نماد روح و معنا) می‌داند، در این بیت نیز تأکید می‌کند که تمام فعالیت‌های ظاهری جهان مادی، بدون آن نیروی پنهان، پوچ و بی‌معناست. بنابراین، ارزش حقیقی و اصالت، نه در صورت و ظاهر، بلکه در معنا و باطن نهفته است.
- بر کارست
- مشغول به کار است، فعال است
- بی‌کارست
- در حقیقت کاره‌ای نیست، بیهوده است
- پوست
- قشر، ظاهر، لایه‌ی بیرونی و کم‌ارزش
- مغز
- جوهر، هسته، باطن و بخش اصلی
- اصل
- ریشه، بنیاد، منشأ
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.