M2:1341 — هر که دید این مرهم از زخم ایمنست / هر بدی کین حسن دید او محسنست

Este verso contrasta dos tipos de «resurrección» (qiyāmat): la resurrección final, temida y dolorosa como una «herida» (zakhm), y la resurrección espiritual que se puede experimentar aquí y ahora, que es un «bálsamo» (marham) sanador.

Rumi afirma que quien experimenta este despertar interior —esta belleza (ḥusn) divina que se manifiesta en el mundo— queda a salvo del juicio venidero. Más aún, esta experiencia tiene un poder alquímico: cualquier maldad o persona malvada (badī) que entra en contacto con esta belleza se transforma en su opuesto, convirtiéndose en un «bienhechor» (muḥsin). La belleza de lo divino no solo protege, sino que redime y transmuta activamente la fealdad del mundo.

El verso utiliza un juego de palabras entre ḥusn (belleza) y muḥsin (el que hace el bien), ambos derivados de la misma raíz árabe (ح-س-ن), para subrayar que la bondad es la consecuencia natural de percibir la verdadera belleza. Los versos siguientes refuerzan esta idea con imágenes de transformación: el pan muerto que cobra vida, la leña oscura que se vuelve luz al encontrarse con el fuego, y el burro muerto que se disuelve en una salina, perdiendo su identidad anterior.

مولانا در ابیات قبل، دو نوع «قیامت» را از هم جدا می‌کند: یکی قیامت هولناک و نهایی که همچون «زخم» است و دیگری قیامتی درونی و معنوی که در همین دنیا رخ می‌دهد و مانند «مرهم» و شفابخش است. این بیت نتیجه‌ی آن مقایسه است.

مصراع اول می‌گوید هر کس که این تحول روحانی (مرهم) را بچشد، دیگر از آن زخم (قیامت سخت) هراسی ندارد. این «مرهم» همان تجربهٔ عشق الهی، فنا شدن در حق، و بیداری معنوی است که انسان را پیش از مرگ طبیعی، از نو متولد می‌کند. چنین فردی حساب خود را در همین جهان تسویه کرده و از داوری نهایی ایمن شده است.

مصراع دوم این ایده را به کل هستی تعمیم می‌دهد. «حُسن» در اینجا اشاره به همان تجلی زیبایی و رحمت الهی دارد. مولانا می‌گوید هر «بدی» و زشتی - خواه یک انسان گناهکار باشد یا یک صفت ناپسند - وقتی با این زیبایی مطلق روبه‌رو شود، ماهیتش دگرگون شده و به «مُحسن» (نیکوکار، زیبا) تبدیل می‌گردد. این یک اصل کیمیاگرانه در عرفان مولوی است: مجاورت با خیر و زیبایی مطلق، شر و زشتی را در خود حل کرده و به جنس خود درمی‌آورد، همان‌طور که هیزم سیاه در آتش، نورانی می‌شود یا الاغ مرده در معدن نمک، به نمک تبدیل می‌گردد.