M2:1374 — پیش شاهان گر خطر باشد به جان / لیک نشکیبند ازو با همتان

Este verso culmina una sección que insta al buscador a sumergirse en el «mar del corazón» (baḥr-e del), un símbolo del viaje espiritual interior. Rumi compara este viaje con buscar la audiencia de un rey terrenal, una empresa que históricamente conllevaba un riesgo inmenso; un movimiento en falso podía costar la vida. Sin embargo, argumenta, las personas de gran ambición y espíritu elevado (bā himmatān) nunca se acobardaron ante tal peligro, pues la recompensa de la cercanía al rey superaba cualquier temor.

En el contexto sufí, el «Rey» (Shāh) es una metáfora de Dios. El camino espiritual no es un pasatiempo seguro, sino una transformación que exige la aniquilación del ego, un tipo de «muerte» del yo inferior. Rumi afirma que para el verdadero amante de Dios, este «peligro para la vida» no es un disuasivo, sino una parte intrínseca y aceptada del camino. La aspiración espiritual es tan poderosa que hace que la autoconservación sea secundaria. El siguiente verso lo aclara: si el Rey es más dulce que el azúcar, entregar la vida es un acto gozoso, no una pérdida.

این بیت در ادامهٔ تشویق سالک به حرکت بی‌وقفه به سوی حقیقت است. مولانا سلوک معنوی را به نزدیک شدن به یک پادشاه قدرتمند تشبیه می‌کند. همان‌طور که در دنیای مادی، نزدیک شدن به شاهان و دربارشان ممکن است خطرات جانی به همراه داشته باشد، اما افراد بلندهمت و جویای نام و مقام، به خاطر اهداف بزرگشان این خطر را به جان می‌خرند و از آن روی‌گردان نمی‌شوند.

در مسیر معنوی نیز، نزدیک شدن به «شاه حقیقی» یعنی خداوند، مستلزم عبور از خطرات و رها کردن تعلقات دنیوی و حتی گذشتن از «جان» و «خود» است. اما عاشقان واقعی و سالکانِ «باهمت»، از این خطرات نمی‌هراسند و برای رسیدن به وصال معشوق، بی‌صبرانه و مشتاقانه پیش می‌روند. این بیت تأکیدی است بر اینکه ترس از فنا و مرگ نباید مانع حرکت به سوی دریای حقیقت شود، زیرا پاداش این دیدار، شیرین‌تر از جان است، همان‌طور که در بیت بعدی می‌آید: «شاه چون شیرین‌تر از شکر بود / جان به شیرینی رود خوشتر بود».