M2:1760 — ناظرِ قلبیم اگر خاشِع بوَد / گرچه گفتِ لَفظ، ناخاضِع رُوَد

این بیت در ادامهٔ داستان موسی و شبان و در قالب وحی خداوند به موسی بیان می‌شود. موسی چوپانی را به خاطر دعاهای ساده و عاشقانه‌اش که به زبان بی‌ادبی می‌نمود، سرزنش کرده بود و خداوند در اینجا موسی را عتاب می‌کند.

مولانا از زبان خداوند توضیح می‌دهد که معیار سنجش ما، «قلب» است، نه «قالب» گفتار. اگر قلب انسان در برابر حقیقت خاشع و تسلیم باشد، این اصالت دارد. حتی اگر کلماتی که بر زبان می‌آورد، از دیدگاه آداب‌دانان و اهل ظاهر، «ناخاضع» یا بی‌ادبانه به نظر برسد. خداوند به سوز و گداز درون و صدق نیت بنده می‌نگرد، نه به فصاحت و بلاغت او.

این بیت، اصل بنیادین عرفان را بیان می‌کند: جوهر دین، حال درونی و عشق سوزان است، نه صرفاً رعایت ظواهر و الفاظ. همان‌طور که در بیت بعد می‌آید، دل «جوهر» و گفتار «عَرَض» است. خداوند خریدار آن گوهر اصیل است و به پوسته و ظاهر اعتنایی ندارد. دعای شبان، با همهٔ سادگی و بی‌ادبی ظاهری‌اش، از صدها دعای عالمانه اما بی‌روح، نزد خداوند مقبول‌تر است.