M2:1813 — چونک گردانید سر سوی زمین / در کمی و خشکی و نقص و غبین

这句诗是鲁米用植物生长作比喻，来阐释精神向度重要性的一个关键部分。在此之前，他刚描述过一株向往高处（عُلا）的植物，它因此充满生机、不断成长（M2:1812）。这句诗则描绘了相反的情景：当一个存在——无论是植物还是灵魂——不再仰望天空，而是将“头”转向大地时，其结果便是全面的衰败。

鲁米使用了四个词来形容这种状态： 1. 匮乏（کمی）：生长停滞，不再增加。 2. 枯萎（خشکی）：生命力流失，内在的“水分”干涸。 3. 残缺（نقص）：无法实现其潜能，变得不完整。 4. 迷惘或亏损（غبین）：这是一个关键的术语，指在交易中被欺骗、遭受了巨大损失。在此处，它意味着一种根本性的错误判断——用永恒换取短暂，用精神的无限换取物质的有限，这是一种最终会让人追悔莫及的“坏生意”。

在整个故事的背景下，这个比喻将精神追求描绘为一种自然的、朝向光源的生长。任何背离这个方向、沉迷于尘世（“大地”）的行为，都无异于自我扼杀，会导致灵性的枯萎和最终的悔恨。紧随其后的诗句（M2:1815）引用《古兰经》中“真主不喜爱消失之物”（لا یُحِبُّ الْآفِلین），将这种向下沉沦的状态定义为一种“消失”或“隐没”，是与神圣本质相悖的。

این بیت در ادامهٔ تمثیل گیاهی است که در بیت قبل (۱۸۱۲) ذکر شد. مولانا توضیح می‌دهد که همان‌طور که یک گیاه با «میل به بالا» (میلِ عُلا) رشد می‌کند و سرسبز می‌شود، هرگاه همین گیاه یا هر موجود دیگری، جهت‌گیری خود را به سوی پایین و زمین معطوف کند، لاجرم به سمت زوال و نابودی می‌رود.

«زمین» در اینجا نماد عالم مادی، تعلقات دنیوی و جنبه‌های پست وجود است. روی آوردن به آن، به معنای غفلت از رشد روحانی و تعالی است. نتیجهٔ این رویکرد، «کمی» (کاستی در معنویت)، «خشکی» (بی‌طراوتی و بی‌ثمری روح)، «نقص» (دور شدن از کمال) و «غبین» (زیان و خسران ابدی) است.

این بیت، تقابل میان دو جهت‌گیری اساسی در زندگی را به تصویر می‌کشد: یکی حرکت به سوی بالا، یعنی تعالی، معنویت و حق، که ثمره‌اش رشد و حیات است؛ و دیگری حرکت به سوی پایین، یعنی دنیاپرستی و فرومایگی، که سرانجامی جز تباهی و زیان ندارد. مولانا در ابیات بعدی این مفهوم را به روح انسان تعمیم می‌دهد و تأکید می‌کند که روح نیز اگر به سوی بالا میل کند، رشد خواهد کرد.