M2:31 — یار آیینه‌ست جان را در حزن / در رخ آیینه ای جان دم مزن

Rumi melanjutkan perumpamaan dari ayat sebelumnya, yang mengutip hadis bahwa "seorang mukmin adalah cermin bagi mukmin lainnya." Di sini, ia mengkhususkan peran sahabat spiritual (yār) sebagai cermin bagi jiwa (jān), terutama pada saat-saat rentan seperti dalam kesedihan (ḥuzn).

Perintah "jangan hembuskan napas di hadapan cermin" adalah inti nasihatnya. Hembusan napas secara harfiah akan mengaburkan cermin sehingga pantulannya menjadi tidak jelas. Secara metaforis, "napas" ini adalah ego, keluhan, pembenaran diri, atau luapan emosi tak terkendali yang kita keluarkan. Ketika kita berhadapan dengan seorang sahabat yang dapat menunjukkan kebenaran tentang diri kita, kecenderungan kita adalah "menghembuskan napas"—berdalih, menyalahkan, atau menutupi—sehingga kita tidak dapat melihat apa yang perlu kita lihat.

Dalam konteks sufi, ini adalah adab atau etika dalam berguru. Untuk menerima bimbingan dan melihat kondisi spiritual diri sendiri dengan jernih, seorang murid harus datang dengan keheningan, kepasrahan, dan kesiapan untuk mendengar, bukan untuk berbicara dan mengaburkan pandangan.

مولانا در این بخش از مثنوی، بر اهمیت داشتن یک «یار خدایی» یا دوست و راهنمای معنوی تأکید می‌کند. او این یار را به آینه تشبیه می‌کند، با اشاره به حدیث مشهور «المؤمن مرآة المؤمن» (مؤمن آینه‌ی مؤمن است) که در بیت قبلی به آن اشاره کرده است.

این بیت می‌گوید که کارکرد این آینه به ویژه در زمان «حزن» و اندوه آشکار می‌شود. در گرفتاری‌ها و غم‌هاست که انسان به خودشناسی و دیدن عیب‌های پنهانش نیاز دارد و دوست حقیقی این تصویر را بدون قضاوت به او نشان می‌دهد.

مصرع دوم یک هشدار ظریف است: «در رخ آیینه ای جان دم مزن». همان‌طور که نَفَس کشیدن یا «ها کردن» بر سطح یک آینه‌ی واقعی، آن را کدر و بخارگرفته می‌کند و تصویر را می‌پوشاند، سخنان بیهوده، شکایت، یا هر عمل نسنجیده‌ای در برابر دوست-آینه، باعث می‌شود که او نتواند حقیقت تو را بازتاب دهد. در واقع، این کار رابطه‌ی شفاف میان شما را تیره می‌کند و فرصت خودشناسی را از تو می‌گیرد. مولانا بلافاصله در بیت بعدی توضیح می‌دهد که باید «دم فرو خوردن» یعنی سکوت و تأمل را بیاموزی تا این آینه صاف بماند.