M1:3458 — علم کان نبود ز هو بی واسطه / آن نپاید همچو رنگ ماشطه

مولانا در اینجا دو نوع دانش را از هم جدا می‌کند: دانش «اهل دل» و دانش «اهل تن». دانش اهل تن، دانشی است که از طریق حواس، عقل و مطالعه به دست می‌آید و مانند باری سنگین بر دوش انسان است. اما دانش حقیقی، دانشی است که بی‌واسطه و همچون الهامی از جانب خداوند (که با ضمیر «هو» به او اشاره می‌شود) بر قلب سالک می‌تابد.

این بیت، دانش ظاهری و اکتسابی را به «رنگ ماشطه» تشبیه می‌کند. «ماشطه» آرایشگری بود که عروسان را برای مدت کوتاهی می‌آراست. این آرایش، هرچقدر هم که زیبا بود، اصالتی نداشت و با شستن از بین می‌رفت. دانش غیرالهی نیز همین‌گونه است؛ ظاهری فریبنده دارد اما چون از سرچشمهٔ حقیقت نیست، سطحی، عاریه‌ای و ناپایدار است و در نهایت، انسان را به جایی نمی‌رساند. در مقابل، علم الهی یا «علم لَدُنّی»، وجود انسان را از درون دگرگون می‌کند و ماندگار است.