M2:1279 — حمد لله کین رسن آویختند / فضل و رحمت را بهم آمیختند

Este dístico es una alabanza gozosa en medio de una exhortación espiritual. Rumi acaba de comparar el alma humana con el profeta José (Yusuf), cuya belleza espiritual está atrapada en el «pozo» de este mundo material. La «soga» (rasan) que se baja para rescatarlo es la paciencia ante el decreto divino, una forma de generosidad espiritual que implica renunciar a los propios deseos.

El verso, por tanto, celebra la existencia de esta vía de escape. No es un logro humano, sino un acto de la Providencia Divina. Dios, en Su infinita bondad, no solo ha proporcionado el camino de salida («han descolgado esta soga»), sino que lo ha tejido con dos de Sus atributos más esenciales: el favor (faḍl) y la misericordia (raḥmat). El favor es Su gracia inmerecida, el don que va más allá de la justicia; la misericordia es Su compasión que todo lo abarca. La soga de la paciencia no es, pues, una ardua prueba de resistencia, sino un cordón umbilical divino, una manifestación tangible del amor de Dios que activamente nos atrae de vuelta a nuestro Origen.

این بیت در ادامه‌ی تشبیه انسان به یوسفِ در چاه افتاده و دنیا به آن چاه، بیان می‌شود. مولانا می‌گوید ریسمانی که از عالم بالا برای نجات این یوسف فرود آمده، «صبر بر امر خداوند» است. این بیت، لحظه‌ی شکرگزاری و قدردانی از این راه نجات است.

«رسن آویختن» کنایه از فراهم کردن وسیله‌ی رهایی و نجات است. این وسیله صرفاً یک ابزار بی‌روح نیست، بلکه تجلی دو صفت بزرگ الهی است: «فضل» (بخشش بی‌چشمداشت و افزون بر استحقاق) و «رحمت» (مهربانی و شفقت فراگیر). خداوند با فرستادن این ریسمان، این دو لطف بزرگ را در هم آمیخته و به انسان هدیه کرده است. بنابراین، صبر در راه حق، نه یک ریاضت خشک و خالی، بلکه ریسمانی است که از تار و پود لطف و مهر الهی بافته شده و انسان را از چاه تاریک دنیا و نفس، به‌سوی عالم روشن و جدید جان می‌کشاند.