قرائت› دفتر ۲› بخش ۲۶ - فرمودن والی آن مرد را کی این خاربن را کی نشاندهای بر سر راه بر کن› بیت ۱۲۹۱
M2:1291 — نور حق بر نور حس راکب شود / آنگهی جان سوی حق راغب شود
M2:1291
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
Cuando la percepción espiritual guía y domina la percepción sensorial, el alma humana se orienta naturalmente hacia Dios.
En esta sección del Masnavi, Rumi utiliza la poderosa metáfora de un jinete y su caballo para describir la relación entre la percepción espiritual y la sensorial. El ojo físico y los sentidos (ḥiss) son como un caballo: útiles, pero limitados a ver el mundo material, el «pasto y el forraje» (M2:1290). Por sí solo, el caballo no conoce el camino real.
La Luz de la Verdad (nūr-i ḥaqq) es el jinete divino que debe montar y guiar a este caballo. Este beyt describe el momento de la correcta alineación: cuando la visión espiritual toma las riendas de la percepción sensorial. Solo entonces, cuando lo superior gobierna a lo inferior, el alma (jān) deja de ser arrastrada por los deseos mundanos y siente un anhelo genuino (rāghib shavad) por su origen divino. Sin este jinete, los sentidos son una montura descarriada que conduce al alma a la distracción y al peligro.
- راکب
- Jinete; el que cabalga. En este contexto, simboliza la facultad espiritual que debe guiar a los sentidos.
- نور حق
- La Luz de la Verdad; la Luz de Dios. Se refiere a la percepción espiritual, la intuición divina o la visión interior que trasciende el mundo material.
- راغب
- Deseoso, anhelante, inclinado hacia algo. Describe la orientación voluntaria y amorosa del alma hacia Dios.
- نور حس
- La luz de los sentidos. Se refiere a la percepción sensorial, el conocimiento adquirido a través de la vista, el oído y los demás sentidos físicos.
زمانی که نور الهی و بصیرت باطنی، حواس ظاهری انسان را هدایت کند، روح انسان با میل و رغبت به سوی خداوند حرکت میکند.
مولانا در اینجا به تمثیل خود ادامه میدهد که در آن حواس پنجگانه به اسبی تشبیه شده و نور الهی یا عقل معنوی به سوار آن اسب. این بیت نقطهی اوج این تمثیل است. منظور این است که حواس ما به تنهایی، مانند اسبی بدون سوار، تنها به امور مادی و پست (علف و چراگاه) توجه دارند و راه را نمیشناسند.
اما وقتی «نور حق» که همان بصیرت درونی و هدایت الهی است، بر «نور حس» که قوای ادراکی ظاهری ماست، حاکم و راهبر شود (راکب شود)، آنگاه جهتگیری کل وجود انسان تغییر میکند. در این حالت، جان دیگر اسیر محسوسات نیست، بلکه با اشتیاق و میل حقیقی (راغب شود) به سوی مبدأ خود، یعنی حق، کشیده میشود. این تسلط نور باطن بر حواس ظاهر، شرط لازم برای حرکت معنوی و حقیقی روح است. بدون این هدایت، حواس، انسان را به سمت دنیا و مادیات (ثَریٰ) میکشاند، اما با این راهبری، روح به سوی عالم بالا (عُلیٰ) پرواز میکند.
- راکب
- سوار، کسی که بر مرکبی نشسته است.
- حس
- حواس پنجگانه، ادراک ظاهری و مادی.
- راغب
- مایل، مشتاق، خواهان.
- آنگهی
- آن زمان، آنگاه.
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.