M2:1378 — همچو کوره عشق را سوزیدنیست / هر که او زین کور باشد کوره نیست

Este verso es la culminación de una metáfora que Rumi ha estado desarrollando. En el verso anterior, el amante declara: «Mi alma es un horno (kūrah), feliz con el fuego». Aquí, Rumi establece una definición y una condición. La naturaleza misma del Amor Divino es ser un fuego que quema, purifica y transforma. El horno no existe para estar frío y seguro; su propósito se cumple cuando alberga un fuego abrasador.

Luego viene la advertencia, que juega con un ingenioso juego de palabras en persa entre kūrah (horno) y kūr (ciego). Rumi afirma que una persona que es «ciega» (kūr) a esta verdad —que no ve que el camino espiritual implica necesariamente el «arder» en el amor— no puede ser un «horno» (kūrah). En otras palabras, quien busca la seguridad y huye del sufrimiento y la aniquilación que el Amor exige, no es un verdadero recipiente para la experiencia divina. El verdadero amante, como un horno, acoge el fuego que lo consume porque esa es su función y su mayor alegría.

مولانا در این بیت با استفاده از یک بازی کلامی زیبا میان واژه‌های «کور» و «کوره»، به یکی از عمیق‌ترین مفاهیم عرفانی اشاره می‌کند. او در بیت قبل، جان خود را به کوره‌ای تشبیه کرده که با آتش عشق خوش است. در این بیت، این تشبیه را بسط می‌دهد و می‌گوید همان‌طور که کار کوره گداختن و ذوب کردن است، لازمهٔ عشق نیز سوختن و تحمل رنج و سختی است. این سوختن، منفی و نابودگر نیست، بلکه فرآیندی برای تصفیه و تحول است.

نکتهٔ اصلی در مصراع دوم نهفته است: «هر که او زین کور باشد کوره نیست». یعنی کسی که از این حقیقت بنیادین (که عشق با رنج و سوختن همراه است) غافل باشد و از آن بگریزد، اساساً عاشق حقیقی نیست. او مانند کوره‌ای است که قابلیت نگهداری آتش را ندارد. این بیت پاسخی است به کسانی که عشق و معنویت را تنها در آسایش و سلامت می‌جویند و از رویارویی با چالش‌های آن هراس دارند. از دیدگاه مولانا، پذیرش این «سوزش» شرط اصلی ورود به وادی عشق و رسیدن به کمال است.