قرائت› دفتر ۲› بخش ۶۵ - باز تقریر کردن معاویه با ابلیس مکر او را› بیت ۲۶۶۰
M2:2660 — لعنت این باشد که سوزانت کند / اوستاد جمله دزدانت کند
M2:2660
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
معاویه به ابلیس میگوید: لعنت واقعی این نیست که از بهشت رانده شوی، بلکه این است که طبیعت تو به یک نیروی ویرانگر تبدیل شود و در گمراه کردن دیگران استاد شوی.
در این بخش از داستان، معاویه در حال بحث و جدل با ابلیس است و مکر و فریب او را آشکار میکند. او به ابلیس میگوید که ذات تو مانند آتش است و کارش سوزاندن است. سپس در این بیت، تعریف عمیقتری از «لعنت» ارائه میدهد.
از دیدگاه مولانا که در زبان معاویه بیان میشود، لعنت صرفاً یک مجازات بیرونی یا رانده شدن از درگاه خداوند نیست. لعنت حقیقی، یک دگرگونی درونی و ماهیتی است. لعنت این است که فرد چنان از منبع خیر دور شود که خود به عاملی برای شر و فساد تبدیل گردد. خداوند ابلیس را به موجودی «سوزاننده» تبدیل کرده است؛ یعنی کسی که کارش نابود کردن ایمان و معنویت دیگران است.
مصرع دوم این مفهوم را تکمیل میکند: «اوستاد جمله دزدانت کند». این یعنی لعنت، تو را نه تنها یک دزد ساده، بلکه «استاد» و سرآمد دزدان میکند. این اشاره به مهارت و استادی ابلیس در فریبکاری و دزدیدن گوهر ایمان انسانها دارد. بنابراین، بزرگترین عذاب و نفرین برای یک موجود، این است که به ابزاری برای شرارت و گمراهی تبدیل شود و در این کار به کمال برسد.
- لعنت
- نفرین، رانده شدن از رحمت خدا
- سوزانت کند
- تو را سوزاننده و ویرانگر کند
- اوستاد
- استاد، ماهرترین فرد
- جمله
- همه، تمام
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.